ცოდნა სინათლეა - Knowledge is light - Знание свет -
ნაციონალ -ფაშისტური პარტია ( იტალ . Partito Nazionale Fascista , PNF ) იყო პოლიტიკური პარტია იტალიაში , რომელიც ბენიტო მუსოლინიმ შექმნა, როგორც იტალიური ფაშიზმის პოლიტიკური გამოხატულება და წინა იტალიური საბრძოლო ფასციების რეორგანიზაცია . პარტია იტალიის სამეფოს მართავდა 1922 წლიდან, როდესაც ფაშისტებმა რომისკენ მარშით ხელისუფლებაში მოვიდნენ, 1943 წელს ფაშისტური რეჟიმის დაცემამდე , სანამ მუსოლინი ფაშიზმის დიდმა საბჭომ თანამდებობიდან გადააყენა . ნაციონალ-ფაშისტური პარტიის შემდეგ იტალიის სოციალური რესპუბლიკის კონტროლის ქვეშ მყოფ ტერიტორიებზე რესპუბლიკური ფაშისტური პარტია მოვიდა და საბოლოოდ მეორე მსოფლიო ომის ბოლოს დაიშალა .
ნაციონალ-ფაშისტური პარტია იტალიურ ნაციონალიზმსა და იტალიის ტერიტორიების აღდგენისა და გაფართოების სურვილზე იყო დაფუძნებული , რასაც იტალიელი ფაშისტები ერისთვის აუცილებლად მიიჩნევდნენ თავისი უპირატესობისა და სიძლიერის დასამტკიცებლად და დაშლისგან თავის დასაღწევად. იტალიელი ფაშისტები აცხადებდნენ, რომ თანამედროვე იტალია ძველი რომისა და მისი მემკვიდრეობის მემკვიდრე იყო და ისტორიულად უჭერდნენ მხარს იტალიის იმპერიის გაფართოების იდეას , რათა უზრუნველყოფილიყო spazio vitale („საცხოვრებელი სივრცე“) იტალიელი კოლონისტებისთვის და ხმელთაშუა ზღვაზე კონტროლის დამყარებისთვის . პარტია ასევე მხარს უჭერდა სოციალურად კონსერვატიულ პოზიციებს.
ფაშისტები კორპორატისტულ ეკონომიკურ სისტემას უჭერდნენ მხარს, რომლის მიხედვითაც დამსაქმებლებისა და დასაქმებულების სინდიკატები ასოციაციებში არიან დაკავშირებული, რათა კოლექტიურად წარმოადგინონ ერის ეკონომიკური მწარმოებლები და სახელმწიფოსთან ერთად იმუშაონ ეროვნული ეკონომიკური პოლიტიკის დასადგენად. ეს ეკონომიკური სისტემა კლასობრივი კონფლიქტის მოგვარებას კლასებს შორის თანამშრომლობის გზით ისახავდა მიზნად . გარდა ამისა, PNF მტკიცედ უჭერდა მხარს ავტოკარქიას .
იტალიური ფაშიზმი, გერმანული ფაშიზმის (ნაციზმის) მსგავსად , ეწინააღმდეგებოდა ლიბერალიზმს , მაგრამ არ ცდილობდა საფრანგეთის რევოლუციამდელი სამყაროს რეაქციულ აღდგენას , რომელსაც ის არასრულყოფილად და პოლიტიკის მომავალზე ორიენტირებულ მიმართულებასთან შეუსაბამოდ მიიჩნევდა. ის ეწინააღმდეგებოდა მარქსისტულ სოციალიზმს ნაციონალიზმისადმი მისი ტიპური ოპოზიციის გამო , მაგრამ ასევე ეწინააღმდეგებოდა ჟოზეფ დე მესტრის მიერ შემუშავებულ რეაქციულ კონსერვატიზმს . [ 42 ] იგი თვლიდა, რომ იტალიური ნაციონალიზმის წარმატება მოითხოვდა ტრადიციების პატივისცემას და იტალიელ ხალხს შორის საერთო წარსულის მკაფიო განცდას , მოდერნიზებული იტალიისადმი ერთგულებასთან ერთად, ასევე მტკიცე რწმენას, რომ იტალია განწირული იყო გამხდარიყო ჰეგემონიური ძალა ევროპაში.
ნაციონალ-ფაშისტური პარტია მის მემკვიდრესთან, რესპუბლიკურ ფაშისტურ პარტიასთან ერთად , ერთადერთი პარტიებია, რომელთა რეორგანიზაცია იტალიის კონსტიტუციით აკრძალულია : „აკრძალულია დაშლილი ფაშისტური პარტიის რეორგანიზაცია ნებისმიერი ფორმით“
ისტორია
ისტორიული ფონი
პირველი მსოფლიო ომის (1914–1918) შემდეგ , მიუხედავად იმისა, რომ იტალიის სამეფო (1861–1946) ცენტრალური ძალების წინააღმდეგ სრულუფლებიანი პარტნიორი მოკავშირე ძალა იყო , იტალიური ნაციონალიზმი ამტკიცებდა, რომ იტალია სენ-ჟერმენ-ან-ლეის ხელშეკრულებით (1919) მოტყუებული იყო , ამგვარად, მოკავშირეებმა ხელი შეუშალეს იტალიის „დიდ ძალად“ გახდომას. [ 44 ] მას შემდეგ, ეროვნული ნაციონალიზმის ეროვნულმა ძალებმა წარმატებით გამოიყენეს იტალიური ნაციონალიზმისადმი ეს აღქმული შეურაცხყოფა და ფაშიზმი ქვეყნის მართვისთვის საუკეთესოდ წარმოადგინეს, წარმატებით აცხადებდნენ, რომ დემოკრატია, სოციალიზმი და ლიბერალიზმი წარუმატებელი სისტემები იყო.
1919 წელს პარიზის სამშვიდობო კონფერენციაზე მოკავშირეებმა იტალიის სამეფო აიძულეს, იუგოსლავიისთვის დაეთმო ხორვატიის საზღვაო პორტი ფიუმე ( რიეკა ), ძირითადად იტალიური ქალაქი, რომელსაც მცირე ნაციონალისტური მნიშვნელობა ჰქონდა, 1919 წლის დასაწყისამდე. გარდა ამისა, სხვაგან იტალია გამორიცხული იყო ლონდონის ომისდროინდელი საიდუმლო ხელშეკრულებიდან (1915), რომელიც მან სამმაგ ანტანტასთან დადო , [ 45 ] რომლის მიხედვითაც იტალია სამმაგ ალიანსს უნდა დაეტოვებინა და მტერს შეერთებოდა გერმანიის იმპერიისა და ავსტრია-უნგრეთის წინააღმდეგ ომის გამოცხადებით , ომის დასრულების შემდეგ იმ ტერიტორიების სანაცვლოდ, რომლებზეც იტალიის სამეფოს პრეტენზიები ჰქონდა (იხ. Italia irredenta ).
1919 წლის სექტემბერში, განრისხებული ომის გმირის, გაბრიელე დ’ანუნციოს ნაციონალისტური რეაქცია იყო კარნაროს იტალიის რეგენტობის დამყარება . [ 46 ] თავის დამოუკიდებელ იტალიურ სახელმწიფოში მან თავი რეგენტ დუჩედ (ლიდერად) გამოაცხადა და გამოაცხადა კარტა დელ კარნარო ( კარნაროს ქარტია , 1920 წლის 8 სექტემბერი), რომელიც მემარჯვენე და მემარცხენე პოლიტიკის - ანარქისტული , პროტოფაშისტური და დემოკრატიული რესპუბლიკური იდეების - პოლიტიკურად სინკრეტული კონსტიტუციური შერწყმა იყო , რამაც დიდი გავლენა მოახდინა იტალიური ფაშიზმის ადრეული პოლიტიკურ-ფილოსოფიურ განვითარებაზე. რაპალოს ხელშეკრულების (1920) შედეგად , იტალიის მეტროპოლიტენის სამხედრო ძალებმა 1920 წლის შობას დუჩე დ’ანუნციოს რეგენტობა გადააყენეს. ფაშისტური მმართველობის მოდელის შემუშავებისას დ’ანუნციო ნაციონალისტი იყო და არა ფაშისტი, რომლის პოლიტიკური პრაქტიკის მემკვიდრეობა („პოლიტიკა, როგორც თეატრი“) სტილისტური იყო (ცერემონია, უნიფორმა, ქადაგება და სკანდირება) და არა არსებითი, რაც იტალიურმა ფაშიზმმა ოსტატურად განავითარა, როგორც მმართველობის მოდელი.
რომში, 1921 წლის 7-10 ნოემბერს, მესამე ფაშისტური კონგრესის დროს დაარსებულმა ეროვნულ-ფაშისტურმა პარტიამ პარამილიტარული „Fasci Italiani di Combattimento“ -ს უფრო თანმიმდევრულ პოლიტიკურ ჯგუფად გარდაქმნა აღნიშნა („ Fasci di Combattimento“ მუსოლინიმ მილანის სან სეპოლკროს მოედანზე 1919 წლის 23 მარტს დააარსა ).
ფაშისტური პარტია ინსტრუმენტული იყო მუსოლინის იდეოლოგიის მხარდაჭერის წარმართვასა და პოპულარიზაციაში. ადრეულ წლებში, PNF-ის შემადგენლობაში შემავალმა ჯგუფებმა, რომლებსაც შავპერანგებს ( squadristi ) უწოდებდნენ, ძალაუფლების ბაზა შექმნეს პოს ხეობაში სოციალისტებსა და მათ ინსტიტუტებზე ძალადობრივი თავდასხმებით , რითაც მიწის მესაკუთრეთა მხარდაჭერა მოიპოვეს. თავის წინამორბედთან შედარებით, PNF-მა რესპუბლიკანიზმი მიატოვა და გადამწყვეტად პოლიტიკური სპექტრის მემარჯვენე ფრთისკენ გადაიხარა .
მარში რომში
.jpg?_x_tr_sl=auto&_x_tr_tl=ka&_x_tr_hl=ka&_x_tr_pto=wapp)
1922 წლის 24 ოქტომბერს, ნეაპოლში ფაშისტურ კონგრესზე 60 000 ადამიანის წინაშე მუსოლინიმ განაცხადა : „ჩვენი პროგრამა მარტივია: ჩვენ გვსურს იტალიის მართვა“. ამასობაში, შავპერანგიანებმა, რომლებმაც პოს ვაკე დაიკავეს, ქვეყნის ყველა სტრატეგიული პუნქტი დაიკავეს. 26 ოქტომბერს, ყოფილმა პრემიერ-მინისტრმა ანტონიო სალანდრამ გააფრთხილა ამჟამინდელი პრემიერ-მინისტრი ლუიჯი ფაქტა , რომ მუსოლინი მის გადადგომას ითხოვდა და რომზე ლაშქრობისთვის ემზადებოდა. თუმცა, ფაქტა არ სჯეროდა სალანდრას და ფიქრობდა, რომ მუსოლინი მის გვერდით მშვიდად იმეფებდა. რომის გარეთ შეკრებილი ფაშისტური ჯარების რაზმების მიერ შექმნილი საფრთხის დასაძლევად, ფაქტამ (რომელიც მეორე დღეს, 1922 წლის 29 ოქტომბერს გადადგა, მაგრამ ხელისუფლებაში დარჩა) რომში ალყის მდგომარეობა გამოაცხადა . მეფესთან ფაშისტური ძალადობის ჩახშობის შესახებ წინა საუბრების შემდეგ, ის დარწმუნებული იყო, რომ მეფე დათანხმდებოდა. თუმცა, მეფე ვიქტორ ემანუელ III-მ უარი თქვა სამხედრო ბრძანების ხელმოწერაზე. 30 ოქტომბერს მეფემ ძალაუფლება მუსოლინის გადასცა, რომელსაც მხარს უჭერდნენ სამხედროები, ბიზნეს კლასი და მოსახლეობის მემარჯვენე ნაწილი.
მარში თავად 30 000-ზე ნაკლები კაცისგან შედგებოდა, თუმცა მეფეს ნაწილობრივ სამოქალაქო ომის ეშინოდა, რადგან ესკადრილიებმა უკვე აიღეს კონტროლი პოს ვაკეზე და ქვეყნის უმეტეს ნაწილზე, ხოლო ფაშიზმი აღარ აღიქმებოდა, როგორც საფრთხე წყობილებისთვის. მუსოლინის სთხოვეს კაბინეტის ფორმირება 1922 წლის 31 ოქტომბერს, სანამ რომში დაახლოებით 25 000 შავპერანგიანი აღლუმი მიმდინარეობდა. ამრიგად, მუსოლინიმ კანონიერად მიაღწია ხელისუფლებას „სტატუტო ალბერტინოს“ - იტალიის კონსტიტუციის - შესაბამისად. რომისკენ მარში არ იყო ძალაუფლების დაპყრობა, რომელიც ფაშიზმმა მოგვიანებით აღნიშნა, არამედ ძალაუფლების გადაცემის მამოძრავებელი ძალა კონსტიტუციის ფარგლებში. ეს გადასვლა შესაძლებელი გახდა სახელმწიფო ხელისუფლების დათმობით ფაშისტური დაშინების წინაშე. ბევრი ბიზნეს და ფინანსური ლიდერი თვლიდა, რომ შესაძლებელი იქნებოდა მუსოლინის მანიპულირება, რომლის ადრეული გამოსვლები და პოლიტიკა ხაზს უსვამდა თავისუფალ ბაზარს და თავისუფალი ეკონომიკის ეკონომიკას. ეს ზედმეტად ოპტიმისტური აღმოჩნდა, რადგან მუსოლინის კორპორატისტული შეხედულება ხაზს უსვამდა სახელმწიფოს სრულ ძალაუფლებას ბიზნესებზე, ისევე როგორც ინდივიდებზე, ფაშისტური პარტიის მიერ კონტროლირებადი მმართველი ინდუსტრიული ორგანოების („კორპორაციების“) მეშვეობით, მოდელი, რომლის მიხედვითაც ბიზნესები ინარჩუნებდნენ საკუთრების პასუხისმგებლობას, მაგრამ თავისუფლებას მხოლოდ მცირე რაოდენობით, თუ საერთოდ საერთოდ არ ფლობდნენ.
მიუხედავად იმისა, რომ გადატრიალების შედეგად ძალაუფლება პირდაპირ ფაშისტურ პარტიას არ გადაეცა, მან მაინც გამოიწვია მუსოლინისა და მეფე ვიქტორ ემანუელ III-ს შორის პარალელური შეთანხმება, რომლის თანახმადაც მუსოლინი იტალიის მთავრობის მეთაური გახდა. 15 დეკემბერს დაარსდა ფაშიზმის დიდი საბჭო , რომელიც ეროვნული ნაციონალური ფედერაციის უმაღლესი ორგანო იყო.
ფაშისტური მთავრობა
ერთპიროვნული ძალაუფლების ხელში ჩაგდების შემდეგ, ფაშისტურმა რეჟიმმა მთელი ქვეყნის მასშტაბით დაიწყო ფაშისტური იდეოლოგიისა და მისი სიმბოლიკის დამკვიდრება. PNF-ში პარტიული წევრობა აუცილებელი გახდა დასაქმების ან სახელმწიფო დახმარების მისაღებად. ფასჩები ამშვენებდა საზოგადოებრივ შენობებს, ფაშისტური დევიზები და სიმბოლოები ხელოვნებაში იყო გამოსახული და მუსოლინის, როგორც ერის მხსნელის, გარშემო შეიქმნა პიროვნების კულტი, რომელსაც „ ილ დუჩე “ („ლიდერი“) უწოდებდნენ. იტალიის პარლამენტი მოვალეობებში ფასჩებისა და კორპორაციების პალატამ ჩაანაცვლა , რომელიც მხოლოდ ფაშისტური პარტიის წევრებით იყო დაკომპლექტებული. PNF აფრიკაში იტალიურ იმპერიალიზმს უჭერდა მხარს და კოლონიებში იტალიელი მკვიდრების რასობრივ სეგრეგაციასა და თეთრკანიანთა უზენაესობას უჭერდა მხარს.
1930 წელს შეიქმნა „ბრძოლის ახალგაზრდული ფასცეები“. 1930-იანი წლები ხასიათდებოდა მუსოლინის „ერთგული“ მდივანი აჩილე სტარაჩეთი , სამხრეთ იტალიიდან ერთ-ერთი იმ მცირერიცხოვან ფაშისტ მდივნებს შორის, რომელმაც ქვეყანაში ფაშიზმის კამპანია წამოიწყო, რომელიც ცერემონიებისა და მიტინგების ტალღას და ორგანიზაციების შექმნას მოიცავდა, რომელთა მიზანიც ქვეყნისა და მოქალაქის ყველა გამოვლინებაში (როგორც საჯარო, ასევე კერძო) წარმოჩენა იყო. ახალგაზრდული მოძრაობების მოსაწესრიგებლად სტარაჩემ „ ოპერა ნაციონალე ბალილა“ (ONB) PNF-ისა და ახალგაზრდული ფასცეების პირდაპირი კონტროლის ქვეშ მოაქცია, რომლებიც დაიშალა და ახალ Gioventù Italiana del Littorio- ში (GIL) გაერთიანდა .
1933 წლის 27 მაისს პარტიის წევრობა საჯარო თანამდებობის დაკავების ძირითად მოთხოვნად გამოცხადდა. 1937 წლის 9 მარტს ეს სავალდებულო გახდა ნებისმიერი საჯარო თანამდებობის დაკავების მსურველთათვის და 1938 წლის 3 ივნისიდან მათ, ვინც პარტიაში არ გაწევრიანდებოდა, მუშაობა არ შეეძლოთ. [ საჭიროა წყაროს მითითება ] 1939 წელს პარტიის სათავეში ეტორე მუტიმ სტარაჩე შეცვალა, რაც მოწმობს გალეაცო ჩიანოს , საგარეო საქმეთა მინისტრისა და მუსოლინის სიძის, გავლენის ზრდას.
1940 წლის 10 ივნისს, ვენეციის სასახლის აივნიდან, მუსოლინიმ გამოაცხადა იტალიის მეორე მსოფლიო ომში შესვლა ჰიტლერის გერმანიის მხარეს .
მუსოლინის დაცემა
მას შემდეგ, რაც ნაცისტების მიერ გრან-სასოს დარბევის შედეგად მუსოლინი სექტემბერში გაათავისუფლეს, PNF აღდგა, როგორც რესპუბლიკური ფაშისტური პარტია ( Partito Fascista Repubblicano – PFR; 13 სექტემბერი), როგორც ჩრდილოეთ და ნაცისტების მიერ დაცული იტალიის სოციალური რესპუბლიკის ( სალოს რესპუბლიკის) ერთიანი პარტია. მისი მდივანი იყო ალესანდრო პავოლინი . PRF-მ ვერ გადაიტანა მუსოლინის სიკვდილით დასჯა და სალოს სახელმწიფოს გაუჩინარება 1945 წლის აპრილში, იტალიაში მოკავშირეთა საბოლოო შეტევის დროს .
იდეოლოგია
იტალიური ფაშიზმი იტალიურ ნაციონალიზმსა და ჟორჟ სორელის რევოლუციურ სინდიკალიზმში იდგა , რომელიც საბოლოოდ იტალიაში ეროვნულ სინდიკალიზმად გადაიქცა . იტალიელი რევოლუციური სინდიკალისტი ლიდერების უმეტესობა არა მხოლოდ „ფაშისტური მოძრაობის დამფუძნებლები“ იყვნენ, არამედ მოგვიანებით მუსოლინის ადმინისტრაციაში საკვანძო თანამდებობებს იკავებდნენ. ისინი ცდილობდნენ იტალიის ტერიტორიების აღდგენასა და გაფართოებას , რასაც იტალიელი ფაშისტები აუცილებლად მიიჩნევდნენ ერისთვის თავისი უპირატესობისა და სიძლიერის დასამტკიცებლად და დაშლის თავიდან ასაცილებლად. იტალიელი ფაშისტები აცხადებდნენ, რომ თანამედროვე იტალია ძველი რომისა და მისი მემკვიდრეობის მემკვიდრეა და ისტორიულად უჭერდნენ მხარს იტალიური იმპერიის შექმნას , რათა უზრუნველყოფილიყო spazio vitale („საცხოვრებელი სივრცე“) იტალიელი კოლონიზაციისთვის და ხმელთაშუა ზღვაზე კონტროლის დამყარებისთვის .
იტალიური ფაშიზმი ხელს უწყობდა კორპორატისტულ ეკონომიკურ სისტემას, რომლის მიხედვითაც დამსაქმებლებისა და დასაქმებულების სინდიკატები ასოციაციებში არიან დაკავშირებული, რათა კოლექტიურად წარმოადგინონ ერის ეკონომიკური მწარმოებლები და სახელმწიფოსთან ერთად იმუშაონ ეროვნული ეკონომიკური პოლიტიკის დასადგენად. ეს ეკონომიკური სისტემა კლასობრივი კონფლიქტის მოგვარებას კლასებს შორის თანამშრომლობის გზით ისახავდა მიზნად .
იტალიური ფაშიზმი ეწინააღმდეგებოდა ლიბერალიზმს , თუმცა, ფრანგული რევოლუციამდელი სამყაროს რეაქციული აღდგენის ნაცვლად , მას არასრულყოფილად მიიჩნევდა, რადგან მას წინდახედული მიმართულება ჰქონდა. ის ეწინააღმდეგებოდა მარქსისტულ სოციალიზმს ნაციონალიზმისადმი მისი ტიპური ოპოზიციის გამო, მაგრამ ასევე ეწინააღმდეგებოდა ჟოზეფ დე მესტრის მიერ შემუშავებულ რეაქციულ კონსერვატიზმს . იგი თვლიდა, რომ იტალიური ნაციონალიზმის წარმატება მოითხოვდა ტრადიციების პატივისცემას და იტალიელ ხალხს შორის საერთო წარსულის მკაფიო განცდას , მოდერნიზებული იტალიისადმი ერთგულებასთან ერთად.
ნაციონალიზმი
იტალიური ფაშიზმი იტალიურ ნაციონალიზმს ეფუძნება და კერძოდ, იტალიის სახელმწიფოში „Italia Irredenta“-ს („გამოუსყიდავი იტალიის“) ინტეგრირებით, ის, რასაც ის „რიზორჯიმენტოს “ დაუსრულებელ პროექტად მიიჩნევს, დაასრულებს. 1921 წელს დაარსებულმა ნაციონალ-ფაშისტურმა პარტიამ განაცხადა, რომ პარტია „ერის სამსახურში მოთავსებულ რევოლუციურ მილიციას“ წარმოადგენდა. ის სამ პრინციპზე დაფუძნებულ პოლიტიკას მისდევს: წესრიგი, დისციპლინა, იერარქია“.
ის თანამედროვე იტალიას რომის იმპერიისა და რენესანსის ეპოქის იტალიის მემკვიდრედ მოიხსენიებს და რომანიტასის („რომაულობის“) კულტურულ იდენტობას უწყობს ხელს . იტალიური ფაშიზმი ისტორიულად ცდილობდა ძლიერი იტალიური იმპერიის, როგორც „ მესამე რომის “, შექმნას, ძველ რომს „პირველ რომად“ და რენესანსის ეპოქის იტალიას „მეორე რომად“ მოიხსენიებდა. იტალიური ფაშიზმი ძველ რომს ბაძავდა, კერძოდ კი მუსოლინი ძველ რომის ლიდერებს, როგორიცაა იულიუს კეისარი , როგორც ფაშისტების ხელისუფლებაში მოსვლის მოდელს და ავგუსტუსი , როგორც იმპერიის მშენებლობის მოდელს. იტალიურმა ფაშიზმმა პირდაპირ შეუწყო ხელი იმპერიალიზმს , მაგალითად, ჯოვანი ჯენტილეს მიერ მუსოლინის სახელით დაწერილ „ფაშიზმის დოქტრინაში“ (1932) , რომელიც ასე იუწყებოდა:
- ბენიტო მუსოლინი, ჯოვანი ჯენტილი, ფაშიზმის დოქტრინა (1932)
ფაშიზმი ხაზს უსვამდა იტალიის გაერთიანებისკენ მიმართული მაცინისეული „რიზორჯიმენტოს“ ტრადიციის აღდგენის აუცილებლობას , რომელიც, ფაშისტების თქმით, ჯოლიცის ეპოქის იტალიაში არასრული და მიტოვებული იყო. ფაშიზმი ითხოვდა იტალიისთვის პრეტენზიული „გამოუსყიდავი“ ტერიტორიების შეერთებას.
იტალიის აღმოსავლეთით, ფაშისტები აცხადებდნენ, რომ დალმაცია იტალიური კულტურის მიწა იყო, რომლის იტალიელები, მათ შორის იტალიიზებული სამხრეთ სლავური წარმოშობის წარმომადგენლები, დალმაციადან განდევნეს და იტალიაში გადაასახლეს და მხარს უჭერდნენ დალმაციური წარმოშობის იტალიელების დაბრუნებას. მუსოლინიმ დალმაცია საუკუნეების განმავლობაში რომის იმპერიისა და ვენეციის რესპუბლიკის მეშვეობით ძლიერი იტალიური კულტურული ფესვების მქონედ მიიჩნია . ფაშისტები განსაკუთრებით თავიანთ პრეტენზიებს დალმაციის ვენეციურ კულტურულ მემკვიდრეობაზე ამახვილებდნენ და ამტკიცებდნენ, რომ ვენეციის მმართველობა ყველა დალმაციანელისთვის სასარგებლო იყო და დალმაციაელმა მოსახლეობამ მიიღო იგი. ფაშისტები აღშფოთდნენ პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ, როდესაც იტალიასა და ანტანტის მოკავშირეებს შორის 1915 წლის ლონდონის ხელშეკრულებით დადებული შეთანხმება, რომლის მიხედვითაც დალმაცია იტალიას შეუერთდებოდა, 1919 წელს გაუქმდა.
ფაშისტური რეჟიმი მხარს უჭერდა იუგოსლავიის რეგიონის, სლოვენიის, იტალიაში ანექსიას, რომელიც უკვე სლოვენიის მოსახლეობის ნაწილს შეიცავდა , რის შედეგადაც სლოვენია იტალიის პროვინცია გახდებოდა, რის შედეგადაც სლოვენიის ეთნიკური ტერიტორიის მეოთხედი და 1.3 მილიონი მოსახლეობიდან დაახლოებით 327 000 სლოვენი იძულებით იტალიალიზაციას დაექვემდებარა .
ფაშისტური რეჟიმი მხარს უჭერდა ალბანეთის ანექსიას და ამტკიცებდა, რომ ალბანელები ეთნიკურად იტალიელებთან იყვნენ დაკავშირებული პრეისტორიულ იტალიოტებთან , ილირიულ და რომაულ მოსახლეობასთან კავშირების გზით და რომ რომისა და ვენეციის იმპერიების მიერ ალბანეთზე განხორციელებული ძირითადი გავლენა ამართლებდა იტალიის უფლებას, ფლობდეს მას. ფაშისტური რეჟიმი ასევე ამართლებდა ალბანეთის ანექსიას იმ საფუძველზე, რომ - იმის გამო, რომ სამხრეთ იტალიაში რამდენიმე ასეული ათასი ალბანური წარმოშობის ადამიანი უკვე ინტეგრირებული იყო საზოგადოებაში - ალბანეთის ინტეგრაცია იყო გონივრული ზომა, რომელიც ალბანური წარმოშობის ხალხს ერთ სახელმწიფოში გააერთიანებდა. ფაშისტური რეჟიმი მხარს უჭერდა ალბანურ ირედენტიზმს, რომელიც მიმართული იყო ძირითადად ალბანელებით დასახლებული კოსოვოსა და ეპიროსის წინააღმდეგ - განსაკუთრებით ჩამერიაში, სადაც ალბანელების მნიშვნელოვანი რაოდენობა ცხოვრობდა. მას შემდეგ, რაც იტალიამ 1939 წელს ალბანეთი ანექსირა, ფაშისტურმა რეჟიმმა მხარი დაუჭირა ალბანელების იტალიელებად ასიმილაციას და ალბანეთის კოლონიზაციას იტალიის ნახევარკუნძულიდან იტალიელი მოსახლეებით, რათა თანდათანობით გარდაექმნა იგი იტალიურ მიწად. ფაშისტურმა რეჟიმმა იონიის კუნძულები იტალიის ტერიტორიად გამოაცხადა იმ საფუძველზე, რომ კუნძულები XIV საუკუნის შუა პერიოდიდან XVIII საუკუნის ჩათვლით ვენეციის რესპუბლიკას ეკუთვნოდა .
იტალიის დასავლეთით, ფაშისტები ამტკიცებდნენ, რომ საფრანგეთის მიერ კონტროლირებადი კორსიკას , ნიცასა და სავოიის ტერიტორიები იტალიურ მიწებს წარმოადგენდა. იტალიის გაერთიანების პერიოდში, 1860-1861 წლებში, პიემონტ-სარდინიას პრემიერ-მინისტრს , კავურის გრაფ კამილო ბენსოს , რომელიც გაერთიანების ძალისხმევას ხელმძღვანელობდა, საფრანგეთის იმპერატორ ნაპოლეონ III- ის წინააღმდეგობას წააწყდა , რომელმაც მიანიშნა, რომ საფრანგეთი იტალიის გაერთიანებას ეწინააღმდეგებოდა, თუ საფრანგეთს პიემონტ-სარდინიას მიერ კონტროლირებადი ნიცა და სავოია არ გადაეცემოდა, რადგან საფრანგეთს არ სურდა ალპების ყველა გასასვლელის კონტროლირებადი ძლიერი სახელმწიფო. შედეგად, პიემონტ-სარდინიაზე ზეწოლა განხორციელდა, რათა ნიცა და სავოია საფრანგეთისთვის დაეთმო, საფრანგეთის მიერ იტალიის გაერთიანების აღიარების სანაცვლოდ. ფაშისტურმა რეჟიმმა კორსიკას შესახებ ლიტერატურა შექმნა, რომელიც კუნძულის იტალიურობის დამადასტურებელ მტკიცებულებებს წარმოადგენდა. ფაშისტურმა რეჟიმმა ნიცაზე ლიტერატურა შექმნა, რომელიც ისტორიულ, ეთნიკურ და ენობრივ საფუძველზე ამართლებდა, რომ ნიცა იტალიური მიწა იყო.ფაშისტებმა შუა საუკუნეების იტალიელი მეცნიერის, პეტრარკას სიტყვები მოიყვანა: „იტალიის საზღვარი ვარია; შესაბამისად, ნიცა იტალიის ნაწილია“. ფაშისტებმა იტალიის ეროვნული გმირის, ჯუზეპე გარიბალდის სიტყვები მოიყვანა: „კორსიკა და ნიცა არ უნდა ეკუთვნოდეს საფრანგეთს; დადგება დღე, როდესაც იტალია, რომელიც თავის ნამდვილ ღირებულებას აცნობიერებს, დაიბრუნებს თავის პროვინციებს, რომლებიც ახლა ასე სამარცხვინოდ იტანჯებიან უცხოური ბატონობის ქვეშ“. [ 73 ] მუსოლინი თავდაპირველად კორსიკას ანექსიის ხელშეწყობას პოლიტიკური და დიპლომატიური საშუალებებით ცდილობდა, რადგან მიაჩნდა, რომ კორსიკა შეიძლებოდა იტალიასთან ანექსია კორსიკაში არსებული ავტონომიური ტენდენციების წახალისებით, შემდეგ კი კორსიკა საფრანგეთისგან დამოუკიდებლობით, რასაც მოჰყვებოდა კორსიკას იტალიასთან ანექსია.
იტალიის ჩრდილოეთით, 1930-იან წლებში ფაშისტურ რეჟიმს განზრახული ჰქონდა ძირითადად იტალიელებით დასახლებული ტიჩინოს რეგიონი და შვეიცარიაში რომანებით დასახლებული გრაუბიუნდენის რეგიონი (რომანები ლათინურენოვანი ენის მქონე ხალხია). 1938 წლის ნოემბერში მუსოლინიმ დიდ ფაშისტურ საბჭოს განუცხადა: „ჩვენ ჩვენს საზღვარს გოთარდის უღელტეხილამდე მივიტანთ “. ფაშისტურმა რეჟიმმა შვეიცარიის მთავრობა გრაუბიუნდენში მცხოვრები რომაული ხალხის ჩაგვრაში დაადანაშაულა. მუსოლინი ამტკიცებდა, რომ რომაული იტალიური დიალექტი იყო და შესაბამისად, გრაუბიუნდენი იტალიას უნდა შეერთებოდა. ტიჩინო ასევე პრეტენზიას ითხოვდა, რადგან რეგიონი მილანის საჰერცოგოს მეთოთხმეტე საუკუნის შუა პერიოდიდან 1515 წლამდე ეკუთვნოდა. პრეტენზია ასევე წამოყენებული იყო იმის საფუძველზე, რომ ტერიტორიები, რომლებიც ამჟამად გრაუბიუნდენის ნაწილია მესოლჩინას ხეობასა და ჰინტერრაინში , მილანელი ტრივულციოს ოჯახის ხელში იყო, რომლებიც მე-15 საუკუნის ბოლოს მესოკოს ციხესიმაგრიდან მართავდნენ . ასევე, 1940 წლის ზაფხულში, გალეაცო ჩიანო შეხვდა ადოლფ ჰიტლერს და იოახიმ ფონ რიბენტროპს და შესთავაზა მათ შვეიცარიის დაყოფა დასავლეთ ალპების ცენტრალური ჯაჭვის გასწვრივ, რაც იტალიას ვალეს კანტონთან ერთად დატოვებდა, ადრე წამოჭრილი პრეტენზიების გარდა.
სამხრეთით, რეჟიმს პრეტენზია ჰქონდა მალტის არქიპელაგზე , რომელიც 1800 წლიდან ბრიტანელებს ეკუთვნოდათ. მუსოლინი ამტკიცებდა, რომ მალტური ენა იტალიური ენის დიალექტი იყო და მალტის შესახებ თეორიები ლათინური ცივილიზაციის აკვანი იყო გავრცელებული. იტალიური ენა მალტაში ფართოდ გამოიყენებოდა ლიტერატურულ, სამეცნიერო და იურიდიულ სფეროებში და ის მალტის ერთ-ერთი ოფიციალური ენა იყო 1937 წლამდე, სანამ ბრიტანელებმა მისი სტატუსი გააუქმეს იტალიის მიერ ეთიოპიაში შეჭრის საპასუხოდ.
იტალიელი ირედენტისტები აცხადებდნენ, რომ ჩრდილოეთ აფრიკის სანაპიროზე მდებარე ტერიტორიები იტალიის მეოთხე სანაპირო იყო და ჩრდილოეთ აფრიკაში ისტორიული რომის მმართველობა პრეცედენტად გამოიყენეს, რათა გაემართლებინათ ასეთი ტერიტორიების იტალიის იურისდიქციაში შეერთება, როგორც იტალიის ჩრდილოეთ აფრიკაში „დაბრუნება“. 1939 წლის იანვარში იტალიამ ლიბიაში არსებული ტერიტორიები მიიერთა , რომლებსაც იტალიის მეოთხე სანაპიროს შემადგენლობაში მიიჩნევდა, ხოლო ლიბიის ოთხი სანაპირო პროვინცია: ტრიპოლი, მისურატა, ბენღაზი და დერნა, მეტროპოლიტენის იტალიის განუყოფელი ნაწილი გახდა. ამავდროულად, ადგილობრივ ლიბიელებს მიეცათ შესაძლებლობა, მიემართათ „იტალიის სპეციალური მოქალაქეობის“ მისაღებად, რაც მოითხოვდა, რომ ასეთ ადამიანებს იტალიური ენის წერა-კითხვა სცოდნოდათ და ამ ტიპის მოქალაქეობა მხოლოდ ლიბიაში მოქმედებდა.
ტუნისში , რომელიც 1881 წლიდან საფრანგეთის პროტექტორატი იყო, ჩრდილოეთ აფრიკაში იტალიელების ყველაზე მაღალი კონცენტრაცია იყო და საფრანგეთის მიერ მისი ჩამორთმევა იტალიაში ეროვნული ღირსების შელახვად აღიქმებოდა, რადგან ისინი ტუნისის „დაკარგვად“ აღიქვამდნენ იტალიის მიერ მისი შემოერთების გეგმებიდან. მეორე მსოფლიო ომში შესვლისთანავე, იტალიამ გამოაცხადა ტუნისისა და ალჟირის კონსტანტინეს პროვინციის საფრანგეთისგან ჩამორთმევის განზრახვის შესახებ .
სამხრეთით, ფაშისტური რეჟიმი დაინტერესებული იყო იტალიის აფრიკული კოლონიური სამფლობელოების გაფართოებით. 1920-იან წლებში იტალია პორტუგალიას სუსტ ქვეყნად მიიჩნევდა, რომელიც კოლონიურ ძალას არ შეეფერებოდა კოლონიურ ძალად მისი სუსტი გავლენისა და მათი არასწორი მართვის გამო და შესაბამისად, იტალიას სურდა პორტუგალიის კოლონიების ანექსია. იტალიისა და პორტუგალიის ურთიერთობებზე გავლენა მოახდინა ანტონიო დე ოლივეირა სალაზარის ავტორიტარული კონსერვატიული ნაციონალისტური რეჟიმის ხელისუფლებაში მოსვლამ , რომელმაც ფაშისტური მეთოდები ისესხა, თუმცა სალაზარმა შეინარჩუნა პორტუგალიის ტრადიციული ალიანსი ბრიტანეთთან .
ტოტალიტარიზმი
1925 წელს, ნაციონალურმა ეროვნულმა ფრონტმა (PNF) განაცხადა, რომ იტალიის ფაშისტური სახელმწიფო ტოტალიტარული უნდა ყოფილიყო . ტერმინი „ტოტალიტარული“ თავდაპირველად იტალიის ლიბერალური ოპოზიციის მიერ დამამცირებელი ბრალდების სახით გამოიყენებოდა, რომელიც ფაშისტურ მოძრაობას ტოტალური დიქტატურის შექმნის მცდელობის გამო გმობდა. თუმცა, ფაშისტებმა უპასუხეს, რომ ისინი ტოტალიტარულები იყვნენ, მაგრამ ტოტალიტარიზმს პოზიტიური თვალსაზრისით წარმოადგენდნენ. მუსოლინიმ ტოტალიტარიზმი აღწერა, როგორც ავტორიტარული ეროვნული სახელმწიფოს შექმნის მცდელობა, რომელსაც შეეძლებოდა იტალიის ირედენტას „რიზორჯიმენტოს“ დასრულება , ძლიერი თანამედროვე იტალიის შექმნა და ახალი ტიპის მოქალაქის - პოლიტიკურად აქტიური ფაშისტი იტალიელების - შექმნა.
„ფაშიზმის დოქტრინა“ ( 1932) აღწერდა იტალიური ფაშიზმის ტოტალიტარიზმის ბუნებას და შემდეგნაირად აცხადებდა:
- ბენიტო მუსოლინი, ჯოვანი ჯენტილი, ფაშიზმის დოქტრინა (1932)
ამერიკელმა ჟურნალისტმა ჰ.რ. ნიკერბოკერმა 1941 წელს დაწერა: „მუსოლინის ფაშისტური სახელმწიფო სამი ტოტალიტარული სახელმწიფოდან ყველაზე ნაკლებად ტერორისტულია. ტერორი იმდენად მსუბუქია საბჭოთა ან ნაცისტურ ვარიანტებთან შედარებით, რომ თითქმის საერთოდ არ შეიძლება ტერორისტულად ჩაითვალოს“. მაგალითად, მან აღწერა იტალიელი ჟურნალისტი მეგობარი, რომელმაც უარი თქვა ფაშისტობაზე. იგი გაზეთიდან გაათავისუფლეს და 24-საათიანი მეთვალყურეობის ქვეშ მოათავსეს, თუმცა სხვა მხრივ არ შევიწროებულა; მისი შრომითი კონტრაქტი ერთჯერადი ანაზღაურებით შედგა და მას უცხოურ პრესაში მუშაობის უფლება მისცეს. ნიკერბოკერმა მისი მოპყრობა სტალინისა და ჰიტლერის დროს გარდაუვალ წამებასა და სიკვდილით დასჯას შეადარა და განაცხადა: „თქვენ საკმაოდ კარგად წარმოგიდგენიათ იტალიური ტოტალიტარიზმის შედარებითი რბილობა“.
თუმცა, მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, ისტორიკოსებმა აღნიშნეს, რომ იტალიის კოლონიებში იტალიური ფაშიზმი ძალადობის უკიდურეს დონეს ავლენდა. ლიბიის იტალიის კოლონიის მოსახლეობის მეათედი ფაშიზმის ეპოქაში დაიღუპა, მათ შორის გაზის გამოყენების, საკონცენტრაციო ბანაკების , შიმშილისა და დაავადებების შედეგად; ეთიოპიაში მეორე იტალია-ეთიოპიის ომის დროს და მის შემდეგ , მეოთხედი მილიონი ეთიოპიელი დაიღუპა.
კორპორატიული ეკონომიკა
იტალიური ფაშიზმი კორპორატიულ ეკონომიკურ სისტემას უწყობს ხელს. ეკონომიკა გულისხმობს დამსაქმებლებისა და დასაქმებულების სინდიკატების გაერთიანებას კორპორატიულ ასოციაციებში, რათა კოლექტიურად წარმოადგინონ ქვეყნის ეკონომიკური მწარმოებლები და სახელმწიფოსთან ერთად იმუშაონ ეროვნული ეკონომიკური პოლიტიკის დასადგენად. ის მხარს უჭერს დასაქმებულთა გაფიცვებისა და დამსაქმებლების მიერ ლოკაუტების კრიმინალიზაციას , რადგან ამ ქმედებებს მთლიანად ეროვნული საზოგადოებისთვის საზიანოდ მიიჩნევს.
ასაკობრივი და გენდერული როლები
იტალიელი ფაშისტების პოლიტიკურ ჰიმნს ერქვა Giovinezza („ახალგაზრდობა“). ფაშიზმი ახალგაზრდობის ფიზიკურ ასაკობრივ პერიოდს ადამიანების მორალური განვითარების კრიტიკულ პერიოდად მიიჩნევს, რაც გავლენას მოახდენს საზოგადოებაზე.
იტალიური ფაშიზმი ახალგაზრდობის „მორალურ ჰიგიენას“ უწოდებდა, განსაკუთრებით სექსუალურ საკითხებთან დაკავშირებით . ფაშისტური იტალია ახალგაზრდობაში იმას, რასაც ნორმალურ სექსუალურ ქცევად მიიჩნევდა, ამავდროულად გმობდა იმას, რასაც ანომალიურ სექსუალურ ქცევად მიიჩნევდა. ის ჰომოსექსუალობას გადახრილ სექსუალურ ქცევად მიიჩნევდა. ფაშისტურმა სახელმწიფომ ასევე კრიმინალიზაცია გაუკეთა ჩასახვის საწინააღმდეგო საშუალებების გავრცელებას, ასევე აბორტს და შექმნა კანონები, რომლებიც ბაკალავრებს აწესებდა. ფაშისტური იტალია მამაკაცის სექსუალური აღგზნების წახალისებას სქესობრივი მომწიფების დაწყებამდე ახალგაზრდებში დანაშაულის მიზეზად მიიჩნევდა. ფაშისტური იტალია ასახავდა იტალიელების უმეტესობის რწმენას, რომ ჰომოსექსუალობა არასწორი იყო და ჰომოსექსუალების წინააღმდეგ სადამსჯელო კანონების შექმნამდეც კი წავიდა. ტრადიციული კათოლიკური სწავლების ნაცვლად, რომ ეს ცოდვა იყო, გამოყენებული იქნა ახალი მიდგომა, რომელიც დაფუძნებული იყო იმდროინდელ თანამედროვე ფსიქოანალიზზე, რომ ეს სოციალური დაავადება იყო. ფაშისტურმა იტალიამ აგრესიული კამპანია წამოიწყო ახალგაზრდა ქალების პროსტიტუციის შესამცირებლად.
მუსოლინი ქალების მთავარ როლს შვილების გაჩენაში თვლიდა, ხოლო მამაკაცები - მეომრებად და ერთხელ თქვა, რომ „ომი კაცისთვის იგივეა, რაც დედობა ქალისთვის“. შობადობის გაზრდის მიზნით, იტალიის ფაშისტურმა მთავრობამ ფინანსური წახალისება მისცა ქალებს, რომლებიც დიდ ოჯახებს ზრდიდნენ და დაიწყო პოლიტიკა, რომელიც მიზნად ისახავდა დასაქმებული ქალების რაოდენობის შემცირებას. იტალიური ფაშიზმი მოითხოვდა ქალების, როგორც „ერის რეპროდუცირების“ პატივისცემას და იტალიის ფაშისტური მთავრობა რიტუალურ ცერემონიებს ატარებდა იტალიურ ერში ქალების როლის პატივსაცემად. 1934 წელს მუსოლინიმ განაცხადა, რომ ქალების დასაქმება „უმუშევრობის მწვავე პრობლემის ერთ-ერთი მთავარი ასპექტი“ იყო და რომ ქალებისთვის მუშაობა „შეუთავსებელი იყო შვილების გაჩენასთან“. მუსოლინიმ განაგრძო და თქვა, რომ მამაკაცების უმუშევრობის პრობლემის გადაწყვეტა „ქალების სამუშაო ძალიდან გასვლა“ იყო.
ტრადიცია
იტალიური ფაშიზმი თვლიდა, რომ იტალიური ნაციონალიზმის წარმატებისთვის იტალიელ ხალხს შორის საერთო წარსულის მკაფიო განცდა და მოდერნიზებული იტალიისადმი ერთგულება იყო საჭირო. 1926 წელს წარმოთქმულ ცნობილ გამოსვლაში მუსოლინიმ ფაშისტური ხელოვნებისკენ მოუწოდა, რომელიც იქნებოდა „ტრადიციონალისტური და ამავდროულად თანამედროვე, რომელიც წარსულსა და მომავალს იყურებოდა“.
რომაული ცივილიზაციის ტრადიციულ სიმბოლოებს ფაშისტები იყენებდნენ, განსაკუთრებით ფასცებს , რომლებიც ერთიანობის, ავტორიტეტისა და ძალაუფლების განხორციელების სიმბოლო იყო. ფაშისტების მიერ გამოყენებული ძველი რომის სხვა ტრადიციული სიმბოლოები მოიცავდა რომის ძუ მგელს . ფასცები და ძუ მგელი სიმბოლურად გამოხატავდნენ იტალიის ერის შემადგენელი ყველა რეგიონის საერთო რომაულ მემკვიდრეობას. 1926 წელს იტალიის ფაშისტურმა მთავრობამ ფასცები სახელმწიფოს სიმბოლოდ მიიღო. იმ წელს ფაშისტურმა მთავრობამ სცადა იტალიის ეროვნული დროშის გადაკეთება ფასცების ჩასართავად. ეს იტალიელი მონარქისტების ძლიერმა წინააღმდეგობამ შეაჩერა. შემდგომში, ფაშისტურმა მთავრობამ საჯარო ცერემონიებზე აღმართა ეროვნული სამფეროვანი დროშა ფაშისტურ შავ დროშასთან ერთად. წლების შემდეგ, მას შემდეგ, რაც მუსოლინი მეფემ ტახტიდან ჩამოაგდო და გერმანულმა ძალებმა 1943 წელს გადაარჩინეს, მუსოლინისა და ფაშისტების მიერ დაარსებულმა იტალიის სოციალურმა რესპუბლიკამ ფასცები სახელმწიფოს საომარ დროშაზე შეიტანა, რომელიც იტალიის სამფეროვანი ეროვნული დროშის ვარიანტი იყო.
იტალიაში მონარქიის ან რესპუბლიკის მმართველობის საკითხი იტალიური ფაშიზმის განვითარების პროცესში რამდენჯერმე შეიცვალა. თავდაპირველად იტალიური ფაშიზმი რესპუბლიკური იყო და გმობდა სავოიის მონარქიას. თუმცა, მუსოლინიმ ტაქტიკურად მიატოვა რესპუბლიკანიზმი 1922 წელს და აღიარა, რომ მონარქიის მიღება აუცილებელი კომპრომისი იყო იმპერიის მხარდაჭერის მოსაპოვებლად, რათა გამოწვევა შეექმნა ლიბერალური კონსტიტუციური წესრიგისთვის, რომელიც ასევე უჭერდა მხარს მონარქიას. მეფე ვიქტორ ემანუელ III პოპულარული მმართველი გახდა პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ იტალიის მიღწევების შემდეგ და არმია მეფისადმი ერთგულებას ინარჩუნებდა. ამრიგად, მონარქიის დამხობის ნებისმიერი იდეა ამ ეტაპზე ფაშისტებმა უგუნურად მიიჩნიეს. მნიშვნელოვანია, რომ ფაშიზმმა მონარქიის აღიარებამ ფაშიზმს ისტორიული უწყვეტობისა და ლეგიტიმურობის განცდა მისცა. ფაშისტებმა საჯაროდ დაასახელეს მეფე ვიქტორ ემანუელ II - გაერთიანებული იტალიის პირველი მეფე , რომელმაც წამოიწყო რისორჯიმენტო - სხვა ისტორიულ იტალიელ ფიგურებთან ერთად, როგორიცაა გაიუს მარიუსი , იულიუს კეისარი, ჯუზეპე მაცინი, კამილო ბენსო, კავურის გრაფი , ჯუზეპე გარიბალდი და სხვები, იტალიაში დიქტატურის ტრადიციის მიმდევრად, რომელსაც ფაშისტები აცხადებდნენ, რომ მიჰყვებოდნენ. თუმცა, მონარქიასთან ამ კომპრომისმა მეფესა და მუსოლინის შორის გულითადი ურთიერთობა არ გამოიწვია. მიუხედავად იმისა, რომ მუსოლინიმ ოფიციალურად მიიღო მონარქია, მან ისწრაფოდა და დიდწილად მიაღწია მეფის ძალაუფლების ფიგურულ ძალამდე შემცირებას. თავდაპირველად მეფეს სამხედრო ძალებზე სრული ნომინალური იურიდიული ძალაუფლება ჰქონდა „სტატუტო ალბერტინოს“ მეშვეობით. ეს დასრულდა ფაშისტური რეჟიმის დროს, როდესაც მუსოლინიმ 1938 წელს შექმნა იმპერიის პირველი მარშალის თანამდებობა. ეს იყო ორპირიანი თანამდებობა სამხედრო ძალებზე კონტროლისთვის, რომელსაც როგორც მეფე, ასევე მთავრობის მეთაური იკავებდნენ. ამან გამოიწვია მეფის სამხედრო ძალებზე მანამდე ექსკლუზიური სამართლებრივი უფლებამოსილების გაუქმება მუსოლინისთვის თანაბარი სამართლებრივი უფლებამოსილების მინიჭებით. 1930-იან წლებში მუსოლინი გაღიზიანებული იყო მონარქიის გაგრძელებით, რადგან შურით ეკიდებოდა მის კოლეგას გერმანიაში, ადოლფ ჰიტლერს.იყო როგორც სახელმწიფოს, ასევე რესპუბლიკის მთავრობის მეთაური; მუსოლინიმ პირად საუბარში დაგმო მონარქია და მიუთითა, რომ მას ჰქონდა მონარქიის დაშლისა და რესპუბლიკის შექმნის გეგმები, რომლის ფარგლებშიც თავად იქნებოდა იტალიის სახელმწიფოს მეთაური, ევროპაში მოსალოდნელი დიდი ომის დასრულების შემდეგ იტალიის წარმატების შემთხვევაში.
მას შემდეგ, რაც მუსოლინი 1943 წელს მეფემ ტახტიდან ჩამოაგდო და იტალიამ „ღერძის“ მხარე მოკავშირეების მხარეს გადაინაცვლა, იტალიური ფაშიზმი რესპუბლიკანიზმსა და მონარქიის დაგმობას დაუბრუნდა. 1943 წლის 18 სექტემბერს, მუსოლინიმ იტალიელი ხალხისადმი პირველი საჯარო მიმართვა გააკეთა მას შემდეგ, რაც გერმანული ძალების მიერ დაპატიმრებისგან გადაარჩინა. მან შეაქო ჰიტლერის, როგორც მოკავშირის, ერთგულება და ამავდროულად დაგმო ვიქტორ ემანუელ III იტალიური ფაშიზმის ღალატში. მონარქიის მიერ მისი ხელისუფლებიდან ჩამოშორებისა და ფაშისტური რეჟიმის დაშლის თემაზე მუსოლინიმ განაცხადა, რომ „[მონარქიას] არა რეჟიმმა უღალატა, არამედ მონარქიამ უღალატა რეჟიმს“ და რომ „[მონარქია] თავის მოვალეობებს ვერ ასრულებს, ის კარგავს არსებობის ყველა მიზეზს... სახელმწიფო, რომლის შექმნაც გვსურს, იქნება ეროვნული და სოციალური სიტყვის უმაღლესი გაგებით; ანუ ის იქნება ფაშისტური, რითაც ჩვენს საწყისებს დაუბრუნდება“. ამ ეტაპზე ფაშისტებმა სავოიის სახლი მთელი მისი ისტორიის განმავლობაში არ დაგმეს. ისინი ვიქტორ ემანუელ II-ს მიაწერდნენ „დამცინავ უპატიოსნო პაქტების“ უარყოფას და ვიქტორ ემანუელ III-ს ღალატში ადანაშაულებდნენ მოკავშირეებთან უპატიოსნო პაქტის დადებით.
იტალიურ ფაშიზმსა და კათოლიკურ ეკლესიას შორის ურთიერთობა არაერთგვაროვანი იყო, რადგან თავდაპირველად ის უკიდურესად ანტიკლერიკალური და კათოლიციზმის მიმართ მტრულად იყო განწყობილი. 1920-იანი წლების შუა პერიოდიდან ბოლომდე, ანტიკლერიკალიზმმა მოძრაობაში პოზიციები დაკარგა, რადგან ხელისუფლებაში მყოფი მუსოლინიმ ეკლესიასთან შეთანხმებას მიაღწია. 1929 წელს იტალიის მთავრობამ ხელი მოაწერა ლატერანის ხელშეკრულებას წმინდა საყდართან , იტალიასა და კათოლიკურ ეკლესიას შორის კონკორდატს , რომელმაც შექმნა ვატიკანის ანკლავი, სუვერენული სახელმწიფო, რომელსაც პაპობა მართავდა . ამან დაასრულა ეკლესიასა და იტალიის მთავრობას შორის მრავალწლიანი დაძაბულობა მას შემდეგ, რაც იტალიამ 1870 წელს პაპის ოლქები ანექსირა . იტალიურმა ფაშიზმმა 1938 წელს ანტისემიტური კანონების მიღება გაამართლა იმით, რომ იტალია ასრულებდა კათოლიკური ეკლესიის ქრისტიანულ რელიგიურ მანდატს, რომელიც ინიცირებული იყო პაპ ინოკენტი III- ის მიერ 1215 წლის მეოთხე ლატერანის კრებაზე . იმ დროს პაპმა გამოსცა ჩაგვრის კანონები ქრისტიანულ მიწებზე ებრაელებისთვის, მათ შორის გამორჩეული ტანსაცმლის ტარების მოთხოვნა.
გავლენა იტალიის გარეთ
ნაციონალ-ფაშისტური პარტიის მოდელს იტალიის ფარგლებს გარეთაც დიდი გავლენა ჰქონდა. ოცდაერთწლიან ომთაშორის პერიოდში, ბევრმა პოლიტოლოგმა და ფილოსოფოსმა იდეოლოგიური შთაგონება იტალიიდან მოიძია. მუსოლინის მიერ იტალიასა და მის საზოგადოებაში კანონისა და წესრიგის დამყარებას აქებდნენ უინსტონ ჩერჩილი , ზიგმუნდ ფროიდი , ჯორჯ ბერნარდ შოუ და თომას ედისონი , რადგან ფაშისტური მთავრობა ორგანიზებულ დანაშაულსა და მაფიას ძალადობითა და ვენდეტათი (ღირსებით) ებრძოდა .
იტალიურმა ფაშიზმმა გავლენა მოახდინა ადოლფ ჰიტლერის ნაცისტურ პარტიაზე , იმპერიული მმართველობის დახმარების ასოციაციაზე , რუსეთის ფაშისტურ ორგანიზაციაზე , Brit HaBirionim-ზე , ბრიტანეთის ფაშისტების კავშირზე , რუმინეთის ნაციონალურ ფაშისტურ მოძრაობაზე ( ეროვნული რუმინული ფაშისტური და ეროვნული იტალიურ-რუმინული კულტურული და ეკონომიკური მოძრაობა ). სამარინელების ფაშისტურმა პარტიამ სან-მარინოში დააარსა მთავრობა პოლიტიკურ-ფილოსოფიური საფუძვლით, რომელიც არსებითად იტალიური ფაშიზმი იყო. იუგოსლავიის სამეფოში მილან სტოიადინოვიჩმა დააარსა თავისი იუგოსლავიური რადიკალური კავშირი , რომელიც ფაშიზმზე იყო დაფუძნებული. პარტიის წევრები მწვანე პერანგებს, შაიკაჩას ქუდებს ატარებდნენ და რომაულ სალამს იყენებდნენ. სტოიადინოვიჩმა ასევე დაიწყო საკუთარი თავის ვოდიას მოხსენიება . შვეიცარიაში, პრო-ნაცისტი პოლკოვნიკი არტურ ფონჯალაზი ეროვნული ფრონტიდან 1932 წელს იტალიაში ვიზიტის შემდეგ მუსოლინის მგზნებარე თაყვანისმცემელი გახდა და მხარს უჭერდა შვეიცარიის იტალიის ანექსიას, ფაშისტური საგარეო დახმარების მიღების პარალელურად. ქვეყანამ ორი იტალიური პოლიტიკურ-კულტურული აქტივობის მასპინძელი იყო: ფაშისტური კვლევების საერთაშორისო ცენტრი (CINEF — Centre International d' Études Fascistes ) და რომის უნივერსალურობის სამოქმედო კომიტეტის (CAUR — Comitato d' Azione della Università de Roma ) 1934 წლის კონგრესი. ესპანეთში მწერალმა ერნესტო ხიმენეს კაბალიერომ წიგნში „ ესპანეთის გენიოსი“ , 1932, მოუწოდა ესპანეთის იტალიის მიერ ანექსიისკენ, რომელსაც მუსოლინი ხელმძღვანელობდა, საერთაშორისო ლათინური კათოლიკური იმპერიის მეთაურობით. შემდეგ ის მჭიდრო კავშირში იყო ფალანგთან , რამაც ესპანეთის იტალიაში ანექსიის უარყოფა გამოიწვია. ინდოეთში იტალიურმა ფაშიზმმა და განსაკუთრებით „ოპერა ნაციონალე ბალილამ“ გავლენა მოახდინა ბ.ს. მუინჯესა და ინდუისტურ მაჰასაბაზე . ბრაზილიაში იტალიურმა ფაშიზმმა მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა პლინიო სალგადოს „ ბრაზილიური ინტეგრალისტური მოქმედების“ შთაგონებასა და დაფინანსებაში .
მემკვიდრეობა
მიუხედავად იმისა, რომ იტალიის ომისშემდგომი კონსტიტუციით ნაციონალ -ფაშისტური პარტია აკრძალული იყო, მისი მემკვიდრეობის გასაგრძელებლად რამდენიმე მემკვიდრე ნეოფაშისტური პარტია გამოჩნდა. ისტორიულად, ყველაზე დიდი ნეოფაშისტური პარტია იყო იტალიის სოციალური მოძრაობა ( Movimento Sociale Italiano ), რომლის საუკეთესო შედეგი 1972 წლის საყოველთაო არჩევნებში მიღებული ხმების 8.7% იყო . MSI 1995 წელს დაიშალა და მის ნაცვლად შეიქმნა ეროვნული ალიანსი , კონსერვატიული პარტია, რომელიც ფაშიზმისგან დისტანცირდებოდა (მისმა დამფუძნებელმა, ყოფილმა საგარეო საქმეთა მინისტრმა ჯანფრანკო ფინიმ , ისრაელის სახელმწიფოში ოფიციალური ვიზიტის დროს ფაშიზმი „აბსოლუტურ ბოროტებას“ უწოდა). ეროვნული ალიანსი და რამდენიმე ნეოფაშისტური პარტია 2009 წელს გაერთიანდა, რათა შეექმნათ ხანმოკლე თავისუფლების ხალხის პარტია, რომელსაც მაშინდელი პრემიერ-მინისტრი სილვიო ბერლუსკონი ხელმძღვანელობდა , რომელიც საბოლოოდ დაიშალა 2013 წლის საყოველთაო არჩევნებში დამარცხების შემდეგ . ამ დროისთვის MSI-სა და AN-ის მრავალი ყოფილი წევრი შეუერთდა იტალიის ძმებს , როგორიცაა ჯორჯია მელონი , იგნაციო ლარუსა , ადოლფო ურსო , ფრანჩესკო ლოლობრიჯიდა , დანიელა სანტანჩე , ლუკა ცირიანი , ტომასო ფოტი , ნელო მუსუმეჩი , ჯინიკოლი , ჯიანი . პროკაჩინი , ანდრეა დელმასტრო დელე ვედოვე , ლუკა ცირიანი , მარჩელო ჯემატო , პაოლა ფრასინეტი , გალეაცო ბიგნამი , კლაუდიო ბარბარო , იზაბელა რაუტი , ვანდა ფერო , ედმონდო ცირიელი , ჯოვანიბატისტა ფაცოლარიო , ფრანსიკო , ფრანსიკო ფედერიკო მოლიკონე , რომანო მარია ლა რუსა , მარჩელო ტალიალატელა , მიქელე რალო და სალვო სალემი .
