ცოდნა სინათლეა - Knowledge is light - Знание свет -
სინგაპური
ოფიციალურად სინგაპურის რესპუბლიკა — გლობალური ქალაქი, სუვერენული სახელმწიფო სამხრეთ-აღმოსავლეთი აზიაში და მსოფლიოს ერთადერთი კუნძულოვანი ქალაქ-სახელმწიფო. მდებარეობს ეკვატორიდან ერთი გრადუსით ჩრდილოეთით, კონტინენტური აზიის და მალაკის ნახევარკუნძულის უკიდურეს სამხრეთში. სინგაპურის ტერიტორია შედგება ერთი მთავარი და 62 მცირე კუნძულისგან. დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ აქტიური მიწის მელიორაციის წყალობით მოახერხეს საკუთარი ტერიტორიის 23 %-ით (130 კვადრატული კილომეტრით) გაზრდა. სინგაპური მწვანე კონცეფციის წყალობით ამ მჭიდროდ დასახლებულ ქვეყანაში შენარჩუნებულია ტროპიკული ფლორის ბევრი პარკი და ბაღი.
1819 წელს სტემფორდ რაფლზმა დააარსა კოლონილური სინგაპური, როგორც ბრიტანეთის ოსტინდოეთის კომპანიის სავაჭრო პორტი. ბრიტანეთის ინდოეთის დაარსების შემდეგ, კუნძულები გადაეცა გაერთიანებული სამეფოს და 1826 წელს გახდა სტრეიტს სეტლმენტსის ნაწილი. მეორე მსოფლიო ომის დროს იაპონიამ მოახდინა სინგაპურის ოკუპაცია. მალაიზიასთან ფედერაციის შესაქმნელად სინგაპურმა ბრიტანეთისგან დამოუკიდებლობა 1963 წელს მიიღო, თუმცა კავშირი ორ წელიწადში იდეოლოგიური განსხვავებების გამო შეწყდა. ქვეყანას თავიდან რამდენიმე წელი ბუნებრივი რესურსებისა და ტერიტორიის უკმარისობის გამო ჰქონდა პრობლემები, თუმცა შემდეგ საერთაშორისო ვაჭრობისა და ადამიანური რესურსების წყალობით, როგორც აზიური ვეფხვის ეკონომიკური მოდელი სწრაფად განვითარდა.
სინგაპური წარმოადგენს გლობალურ სავაჭრო, ფინანსურ და სატრანსპორტო კვანძს.: 2016 წლის მსოფლიო ბანკის მონაცემებით სინგაპური წარმოადგენს ბიზნესის კეთებისთვის ყველაზე ადვილ ქვეყანას, მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმის მიხედვით სინგაპურელები ტექნოლოგიური მზაობის ინდექსის მოწინავე ერია, საერთაშორისო ასოციაციების კავშირის თანახმად სინგაპური შეხვედრებისთვის საუკეთესო ქალაქია, ის გლობალური კონკურენციის ინდექსის მეორე ქვეყანაა, მსოფლიოში უცხოური ვალუტით ვაჭრობის სიდიდით მესამე ცენტრია, ასევე მესამე უდიდესი ფინანსური ცენტრია და ნავთობის გადამუშავების მოცულობითაც მსოფლიოში მესამეა, 1990-იანი წლებიდან კონტეინერული გადაზიდვების პორტების უდიდეს ორეულში შედის. სინგაპურის მსოფლიოში ცნობილ ბრენდებს წარმოადგენენ: „Singapore Airlines“ და „ჩანგის აეროპორტი“.
სინგაპური აწარმოებს წარმატებულ სოციალურ პოლიტიკას. ადამიანის განვითარების ინდექსის მიხედვით ის აზიაში პირველია, ხოლო მსოფლიოს მასშტაბით მეთერთმეტე. მოსახლეობის 90 % ფლობს საკუთარ სახლს. მაღალია ერთ სულ მოსახლეზე შემოსავლის ინდექსიც. სინგაპურში სახლობს 5,5 მილიონი ადამიანი, საიდანაც 38% არის მუდმივი მაცხოვრებელი, ხოლო დანარჩენი უცხოელები. სინგაპურის მოსახლეობა ძირითადად მრავალენოვანია, საუბრობენ მშობლიურ ენასა და ინგლისურზე, როგორც მათ საერთო ენაზე. სინგაპურის კულტურული მრავალფეროვნება წარმოჩინდება მის სამზარეულოსა და ღონისძიებებზე.
სინგაპურის ეფექტიანი სამოქალაქო სამსახურები და მთავრობაში დაბალი კორუფციის დონე მსოფლიოში ცნობილია, როგორც „სინგაპურული მოდელი“. გელაპის ინსტიტუტის კვლევამ აჩვენა, რომ მთავრობა მოსახლეობის 84 %-იანი ნდობით, ხოლო სასამართლო სისტემა 85 %-იანი ნდობით სარგებლობს. მიუხედავად მცირე ზომისა სინგაპურს საერთაშორისო პოლიტიკაზე საკმაოდ დიდი გავლენა აქვს, რის გამოც მას ზოგიერთი ანალიტიკოსი საშუალო ძალის ქვეყნებში ათავსებს. Forbes-ის მიხედვით ის არის აზიაში პირველი და მსოფლიოს მასშტაბით მეთხე ყველაზე გავლენიანი სახელმწიფო.
სინგაპური წარმოადგენს უნიტარულ მრავალპარტიულ საპარლამენტო რესპუბლიკას. სინგაპურის პარლამენტი წარმოადგენს ერთპალატიან ვესტმინსტერის სისტემას, თუმცა „Freedom House“ მას ახასიათებს, როგორც „ნაწილობრივად თავისუფალს“. სახალხო მოქმედების პარტია 1959 წლიდან იგებს არჩევნებს. ის არის სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის ქვეყნების ასოციაციის ხუთი დამფუძნებლიდან ერთ-ერთი, აზია-წყნარი ოკეანის ქვეყნების ეკონომიკური კავშირის სამდივნოს მასპინძელი. ასევე: აღმოსავლეთი აზიის სამიტის, მიუმხრობლობის მოძრაობისა და ერთა თანამეგობრობის წევრი.
ქვეყნის სახელი წარმოადგენს მალაიური სიტყვის „სინგაპურას“ ანგლიკანიზებულ ვარიანტს. მალაიურში თავის მხრივ შემოსულია სანსკრიტიდან (सिंहपुर, სანსკრიტის ტრანსლიტერაციის საერთაშორისო ანბანი: სიმფაპურა; სიმფა არის „ლომი“, პურა არის „დასახლება“ ან „ქალაქი“). სიტყვის მნიშვნელობიდან გამომდინარე ქალაქს-სახელმწიფოს ასევე ლომის ქალაქს ეძახიან. ქვეყნის მთავარ კუნძულს III საუკუნედან ეწოდება პალაუ უჯონგი (სიტყვასიტყვით: კუნძული ბოლოში).
მალაიური ანალების მიხედვით, 1299 წელს კუნძულზე შეიქმნა სინგაპურას სამეფო. სამეფომ გადაიტანა ორი დიდი თავდასხმა, თუმცა 1398 წელს ის საბოლოოდ მაჯაპაჰიტმა გაანადგურა. 1613 წელს პორტუგალმა მარადიორებმა გადაწვეს აქ არსებული დასახლება, რომელიც იმ დროისთვის ჯოჰორის სასულთნოს შემადგენლობაში შედიოდა. შემდგომ პერიოდში მთლიანად რეგიონი მოქცეული იყო ნიდერლანდების გავლენის ქვეშ.
1819 წელს სტემფორდ რაფლზმა ჯოჰორის მმართველთან ჰუსეინ შაჰთან მოაწერა ხელი შეთანხმებას. შეთანხმების მიხედვით ბრიტანეთის ოსტინდოეთის კომპანია კუნძულს განავითარებდა, როგორც ბრიტანულ სავაჭრო პოსტს. 1824 წელს მთლიანი კუნძული გადავიდა ბრიტანეთის მფლობელობაში. 1826 წელს სინგაპური გახდა ბრიტანეთის ინდოეთის პროვიციების იურისდიქციაში, როგორც სტეიტს სეტლმენტსის ნაწილი. 1836 გახდა რეგიონალური დედაქალაქი. სტემფორდის ჩამოსვლისას კუნძულზე მხოლოდ რამდენიმე ათასი ადგილობრივი მალაი და ჩინელი ცხოვრობდა. 1860 წლისთვის მოსახლეობა გაიზარდა 80 000-მდე, რომლის ნახევარიც ჩინელი იყო. ემიგრანტების უმეტესობა ჩამოდიოდა რეზინის პლანტაციებზე სამუშაოდ. 1870-იანებში კუნძული რეზინის ექსპორტის გლობალური ცენტრი გახდა.
პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ, ბრიტანელებმა საზღვაო თავდაცვით ფარგლებში ააგეს დიდი სამხედრო-საზღვაო ბაზა. მეორე მსოფლიო ომის დროს იაპონიის საიმპერატორო არმიამ ბრიტანული მალაიას ოკუპაცია მოახდინა, რისი კულმინაციაც სინგაპურის ბრძოლა იყო. 1942 წლის 15 თებერვალს 60 000 ბრიტანელი ჯარისკაცი ტყვედ ჩაბარდა, ამას უინსტონ ჩერჩილმა „საშინელი უბედურება და ბრიტანეთის ისტორიაში ყველაზე დიდი კაპიტულაცია“ უწოდა. სინგაპურის დაპყრობის შემდეგ იაპონელებმა იქ დაახლოებით 5-25 ათასამდე ეთნიკური ჩინელი მოკლეს. 1944 წლის ნოემბრიდან 1945 მაისამდე მოკავშირეები სინგაპურს ინტენსიურად ბომბავდნენ. ბრიტანელები სინგაპურში 1945 წლის სექტემბერში, იაპონიის კაპიტულაციის შემდეგ დაბრუნდნენ.
1950-იან წლებში ჩინელი კომუნისტების მიერ მთავრობის წინააღმდეგ წამოწყებული აჯანყება მალაის ომში გადაიზარდა. 1955 წელს, სინგაპურის პირველი საყოველთაო არჩევნები მოიგო დამოუკიდებლობის მომხრე მშრომელთა ფრონტის კანდიდატმა - დევიდ მარშალმა. ის ლონდონს სრული თვითმართველობის მოთხოვნით ეწვია, თუმცა უარი მიიღო. მარშალი გადადგა და მისი პოსტი დაიკავა ლიმ იევ ჰოკმა, რომელმაც ბრიტანეთისგან შიდა საქმებში თვითმმართველობის უფლება მიიღო (გარდა სამხედრო და საერთაშორისო ურთიერთობებისა).
1959 არჩევნებში სახალხო მოქმედების პარტიამ გაიმარჯვა. სინგაური გახდა თანამეგობრობის თვიმმართველობის მქონე ქვეყანა. პირველი პრემიერ-მინისტრად აირჩიეს ლი კუან იუ, გუბერნატორად კი ალმონდ ვილიამსი, ის 1965 წელს შეცვალა იუსუფ ბინ ისჰაკმა, რომელიც სინგაპურის პირველი პრეზიდენტი გახდა.
1962 წლის წლის რეფერენდუმის შედეგად 1963 წლის 16 სექტემბერს სინგაპური შეუერთდა მალაიას ფედერაციას, სარავაკის სამეფო კოლონიასა და ჩრდილოეთ ბორნეოს სამეფო კოლონიას, რის შედეგადაც ჩამოყალიბდა მალაიზია. მალევე დაიწყო განხეთქილება მალაიზიის ცენტრალურ ხელისუფლებასა და სინგაპურის მმართველობას შორის, რომელიც 1964 წლის არეულობებში გადაიზარდა. ორ მთავრობას შორის იდეილოგიური განსხვავებების გამო, 1965 წლის 9 აგვისტოს მალაიზიის პარლამენტმა 129 ხმით 0-ის წინააღმდეგ სინგაპურის ფედერაციიდან გარიცხვის გადაწყვეტილება მიიღო.
რელიგია
ბუდიზმი ყველაზე ფართოდ გავრცელებული რელიგიაა, 2020 წლის აღწერის მონაცემებით, მოსახლეობის 30.9%-მა განაცხადა, რომ მიმდევარია. ქრისტიანობა სიდიდით მეორე რელიგია იყო 17.1%-ით, შემდეგ მოდის ისლამი (15.0%), დაოსიზმი და ხალხური შეხედულებები (7.3%) და ინდუიზმი (5.4%). მოსახლეობის ერთ მეხუთედზე მეტს არ ჰქონდა რელიგიური კუთვნილება. ქრისტიანების, მუსლიმების და არარელიგიური ადამიანების წილი 2010-დან 2020 წლამდე ოდნავ გაიზარდა, ხოლო ბუდისტებისა და დაოსების წილი ოდნავ შემცირდა; ინდუიზმისა და სხვა სარწმუნოებების წილი მოსახლეობაში ძირითადად სტაბილური დარჩა.
სინგაპურში ბუდიზმის სამი ძირითადი ტრადიციის - თერავადას , მაჰაიანას და ვაჯრაიანას - მონასტრები და დჰარმას ცენტრებია . სინგაპურში ბუდისტების უმეტესობა ჩინელია და მაჰაიანას ტრადიციას მიჰყვება , რაც ჩინეთიდან ათწლეულების განმავლობაში მისიონერული საქმიანობის შედეგია. თუმცა, ბოლო ათწლეულის განმავლობაში ტაილანდის თერავადა ბუდიზმმა მოსახლეობაში (და არა მხოლოდ ჩინელებში) მზარდი პოპულარობა მოიპოვა. იაპონური ბუდისტური ორგანიზაცია „ სოკა გაკაი ინტერნეშენალი“ სინგაპურში ბევრი ადამიანის მიერ არის მიმდევარი, ძირითადად ჩინური წარმოშობის. ბოლო წლებში ტიბეტური ბუდიზმიც ნელ-ნელა ვრცელდება ქვეყანაში
განათლება

დაწყებითი, საშუალო და უმაღლესი საფეხურების განათლებას ძირითადად სახელმწიფო აფინანსებს. ყველა დაწესებულება, საჯარო თუ კერძო, უნდა იყოს რეგისტრირებული განათლების სამინისტროში (MOE). ყველა საჯარო სკოლაში სწავლების ენა ინგლისურია, და ყველა საგანი ისწავლება და გამოცდა ინგლისურ ენაზე მიმდინარეობს, გარდა „ დედაენის “ ენის გამოცდისა. მიუხედავად იმისა, რომ ტერმინი „დედა ენა“ ზოგადად საერთაშორისო დონეზე პირველ ენას აღნიშნავს, სინგაპურის განათლების სისტემაში ის მეორე ენის აღსანიშნავად გამოიყენება, რადგან ინგლისური პირველი ენაა. სტუდენტებს, რომლებიც გარკვეული პერიოდი საზღვარგარეთ იმყოფებოდნენ ან რომლებსაც უჭირთ „დედაენის“ ენის ცოდნა, უფლება აქვთ აირჩიონ უფრო მარტივი სასწავლო გეგმა ან მიატოვონ საგანი.
განათლება სამ ეტაპად ხორციელდება: დაწყებითი, საშუალო და უნივერსიტეტის წინასასწავლო განათლება, სადაც დაწყებითი განათლება სავალდებულოა. მოსწავლეები სწავლას იწყებენ დაწყებითი სკოლის ექვსწლიანი კურსით, რომელიც შედგება ოთხწლიანი საბაზისო კურსისა და ორწლიანი ორიენტაციის ეტაპისგან. სასწავლო გეგმა ორიენტირებულია ინგლისური ენის, მშობლიური ენის, მათემატიკისა და საბუნებისმეტყველო მეცნიერებების განვითარებაზე . საშუალო სკოლა ოთხიდან ხუთ წლამდე გრძელდება და თითოეულ სკოლაში იყოფა ექსპრეს, ნორმალურ (აკადემიურ) და ნორმალურ (ტექნიკურ) ნაკადებად, მოსწავლის უნარების დონის მიხედვით. საბაზისო კურსების დაყოფა იგივეა, რაც დაწყებით საფეხურზე, თუმცა კლასები გაცილებით სპეციალიზებულია. უნივერსიტეტის წინასასწავლო განათლება ტარდება უმცროს კოლეჯებში (JCs) ან ათასწლეულების ინსტიტუტში (MI), შესაბამისად, ორი და სამი წლის განმავლობაში. უნივერსიტეტის წინასასწავლო განათლების ალტერნატივად, კურსები შემოთავაზებულია სხვა პოსტსაშუალო საგანმანათლებლო დაწესებულებებში, მათ შორის პოლიტექნიკურ და ტექნიკური განათლების ინსტიტუტის (ITE) კოლეჯებში. სინგაპურში ექვსი საჯარო უნივერსიტეტია, [ 444 ] რომელთაგან სინგაპურის ეროვნული უნივერსიტეტი (NUS) და ნანიანგის ტექნოლოგიური უნივერსიტეტი (NTU) მსოფლიოს 20 საუკეთესო უნივერსიტეტს შორის არიან.
ეროვნული გამოცდები სტანდარტიზებულია ყველა სკოლაში, თითოეული ეტაპის შემდეგ კი ტესტი ირიცხება. განათლების პირველი ექვსი წლის შემდეგ, მოსწავლეები აბარებენ დაწყებითი სკოლის დამამთავრებელ გამოცდას (PSLE), რომელიც განსაზღვრავს მათ საშუალო სკოლაში განთავსებას. საშუალო საფეხურის ბოლოს ტარდება GCE O-Level ან GCE N-Level გამოცდები; შემდეგი წინასაუნივერსიტეტო საფეხურის ბოლოს ტარდება GCE A-Level გამოცდები. ზოგიერთ სკოლას აქვს გარკვეული თავისუფლების ხარისხი სასწავლო გეგმაში და ცნობილია, როგორც ავტონომიური სკოლები, საშუალო განათლების დონის და უფრო მაღალი დონისთვის. სინგაპური ასევე განათლების ცენტრია, სადაც 2006 წელს 80 000-ზე მეტი საერთაშორისო სტუდენტი იყო. ყოველდღიურად 5000 მალაიზიელი სტუდენტი კვეთს ჯოჰორ-სინგაპურის გზატკეცილს სინგაპურის სკოლებში სასწავლებლად. 2009 წელს სინგაპურის უნივერსიტეტებში სტუდენტების 20% საერთაშორისო სტუდენტები იყვნენ - დაშვებული მაქსიმალური ლიმიტი, უმრავლესობა ასეანის ქვეყნებიდან , ჩინეთიდან და ინდოეთიდან.
სინგაპურის მოსწავლეებმა მათემატიკაში, საბუნებისმეტყველო მეცნიერებებსა და კითხვაში მსოფლიო განათლების მრავალ სტანდარტში წარმატებას მიაღწიეს. 2015 წელს, როგორც დაწყებითი, ასევე საშუალო სკოლების მოსწავლეები პირველ ადგილზე იყვნენ ეკონომიკური თანამშრომლობისა და განვითარების ორგანიზაციის (OECD ) გლობალურ სასკოლო მოსწრების რეიტინგში 76 ქვეყანაში - რომელიც აღწერილია, როგორც განათლების სტანდარტების ყველაზე ყოვლისმომცველი რუკა. 2016 წელს სინგაპურის მოსწავლეებმა ლიდერები დაიკავეს როგორც საერთაშორისო მოსწავლეთა შეფასების პროგრამაში (PISA) , ასევე საერთაშორისო მათემატიკისა და საბუნებისმეტყველო მეცნიერების კვლევის ტენდენციებში (TIMSS). 2016 წლის EF ინგლისური ენის ცოდნის ინდექსში, რომელიც 72 ქვეყანაში ჩატარდა, სინგაპური მე-6 ადგილზე იყო და ერთადერთი აზიური ქვეყანა იყო, რომელიც ტოპ 10-ში მოხვდა.
ჯანმრთელობა

სინგაპურს აქვს ზოგადად ეფექტური ჯანდაცვის სისტემა, რომელმაც მიაღწია მაღალი ხარისხის მომსახურებას და ამავდროულად დაბალი ხარჯები შეინარჩუნა. ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაცია თავის მსოფლიო ჯანდაცვის ანგარიშში სინგაპურის ჯანდაცვის სისტემას მსოფლიოში მე-6 ადგილზე ასახელებს . ბოლო ორი ათწლეულის განმავლობაში სინგაპურს მსოფლიოში ჩვილ ბავშვთა სიკვდილიანობის ყველაზე დაბალი მაჩვენებელი ჰქონდა . 2019 წელს სინგაპურელებს ყველაზე მაღალი სიცოცხლის ხანგრძლივობა ჰქონდათ, 84.8 წელი. ქალებს შეუძლიათ საშუალოდ 87.6 წელი იცოცხლონ, 75.8 წელი კარგი ჯანმრთელობის პირობებში. მამაკაცებისთვის საშუალო მაჩვენებელი უფრო დაბალია. სინგაპური გლობალური სასურსათო უსაფრთხოების ინდექსში პირველ ადგილზეა .
2011 წლის დეკემბრისა და 2013 წლის იანვრის მონაცემებით, აივ ინფექციის დიაგნოზი შესაბამისად 8,800 უცხოელს და 5,400 სინგაპურელს დაუსვეს , თუმცა ყოველ 100,000 ადამიანზე აივ ინფექციით ყოველწლიურად 10-ზე ნაკლები სიკვდილიანობაა. ზრდასრულთა სიმსუქნის მაჩვენებელი 10%-ზე ნაკლებია იმუნიზაციის მაღალი დონეა . 2013 წელს, Economist Intelligence Unit-მა სინგაპური აზიაში ცხოვრების საუკეთესო ხარისხის მქონე ქვეყანად და მსოფლიოში მეექვსე ადგილზე დაასახელა.
მთავრობის ჯანდაცვის სისტემა ეფუძნება „3M“-ის ჩარჩოს. მას სამი კომპონენტი აქვს: Medifund, რომელიც უზრუნველყოფს უსაფრთხოების ბადეს მათთვის, ვისაც სხვაგვარად არ შეუძლია ჯანდაცვის მიღება; Medisave , სავალდებულო ეროვნული სამედიცინო დანაზოგების სისტემა, რომელიც მოიცავს მოსახლეობის დაახლოებით 85%-ს; და Medishield, მთავრობის მიერ დაფინანსებული ჯანმრთელობის დაზღვევის პროგრამა. სინგაპურის სახელმწიფო საავადმყოფოებს აქვთ მნიშვნელოვანი ავტონომია მართვის გადაწყვეტილებებში და ნომინალურად კონკურენციას უწევენ პაციენტებს, მაგრამ კვლავ მთავრობის საკუთრებაში რჩებიან. არსებობს სუბსიდირების სქემა დაბალი შემოსავლის მქონე პირთათვის. 2008 წელს ჯანდაცვის 32% დაფინანსდებოდა მთავრობის მიერ. ჯანდაცვა სინგაპურის მშპ-ს დაახლოებით 3.5%-ს შეადგენს.
კულტურა

მცირე ზომის მიუხედავად, სინგაპურს მრავალფეროვანი ენები, რელიგიები და კულტურები აქვს. ყოფილმა პრემიერ-მინისტრებმა ლი კუან იუმ და გო ჩოკ ტონგმა განაცხადეს, რომ სინგაპური არ შეესაბამება ერის ტრადიციულ აღწერას, მას გარდამავალ საზოგადოებას უწოდებენ და აღნიშნავენ იმ ფაქტს, რომ სინგაპურელები ყველა ერთსა და იმავე ენაზე არ საუბრობენ, არ იზიარებენ ერთსა და იმავე რელიგიას ან არ აქვთ ერთნაირი წეს-ჩვეულებები. სინგაპურელები, რომლებიც ინგლისურად მშობლიურ ენად საუბრობენ, სავარაუდოდ, დასავლური კულტურისკენ იხრებიან ( ქრისტიანულ კულტურასთან ან სეკულარიზმთან ერთად ), ხოლო ისინი, ვინც ჩინურად მშობლიურ ენად საუბრობენ, ძირითადად ჩინური კულტურისკენ იხრებიან , რომელსაც კავშირი აქვს ჩინურ ხალხურ რელიგიასთან , ბუდიზმთან , დაოსიზმთან და კონფუციანობასთან . მალაიზიურენოვანი სინგაპურელები ძირითადად მალაიზიური კულტურისკენ იხრებიან , რომელიც თავად მჭიდრო კავშირშია ისლამურ კულტურასთან . ტამილურენოვანი სინგაპურელები ძირითადად ტამილური კულტურისკენ იხრებიან, რომელიც თავად ძირითადად ინდუისტურ კულტურასთან არის დაკავშირებული . რასობრივი და რელიგიური ჰარმონია სინგაპურის წარმატების მნიშვნელოვან ნაწილად ითვლება და მნიშვნელოვან როლს თამაშობდა სინგაპურული იდენტობის ჩამოყალიბებაში.
როდესაც სინგაპური 1963 წელს გაერთიანებული სამეფოსგან დამოუკიდებელი გახდა, სინგაპურის მოქალაქეების უმეტესობა დროებითი მიგრანტი მუშა იყო , რომლებსაც მუდმივად დარჩენის განზრახვა არ ჰქონდათ. ასევე არსებობდა საშუალო კლასის, ადგილობრივად დაბადებული მოსახლეობის მნიშვნელოვანი უმცირესობა - ცნობილი როგორც პერანაკანები ან ბაბა-ნიონიას შთამომავლები მე-15 და მე-16 საუკუნეების ჩინელი ემიგრანტების. გარდა პერანაკანებისა, რომლებმაც სინგაპურისადმი ერთგულება შეჰფიცეს, მუშათა უმეტესობა ერთგული იყო მათი შესაბამისი სამშობლოების - მალაიას , ჩინეთისა და ინდოეთის მიმართ. დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ, მთავრობამ დაიწყო უნიკალური სინგაპურული იდენტობისა და კულტურის შექმნის განზრახ პროცესი. [ 482 ] სინგაპურს აქვს ძიძა სახელმწიფოს რეპუტაცია . მთავრობა ასევე დიდ მნიშვნელობას ანიჭებს მერიტოკრატიას , სადაც ადამიანს საკუთარი შესაძლებლობების მიხედვით აფასებენ.
სინგაპურის ეროვნული ყვავილია ჰიბრიდული ორქიდეა , ვანდა მის ხოაკიმი , რომელსაც სახელი აგნეს ხოაკიმის ხსოვნას ეწოდა , რომელმაც ყვავილი თავის ბაღში, ტანჯონგ პაგარში, 1893 წელს შეჯვარა. სინგაპური ცნობილია, როგორც ლომის ქალაქი და მრავალი ეროვნული სიმბოლო, როგორიცაა გერბი და ლომის თავის სიმბოლო, ლომს იყენებს. ძირითადი რელიგიური ფესტივალები სახალხო დღესასწაულებია . [ 487 ] იუნესკო სინგაპურს „ დიზაინის ქალაქად “ აღიარებს.
ხელოვნება

1990-იან წლებში შეიქმნა ხელოვნების ეროვნული საბჭო , რათა ხელი შეეწყო საშემსრულებლო ხელოვნების, ვიზუალური და ლიტერატურული ხელოვნების ფორმების განვითარებას. სინგაპურის ეროვნული გალერეა ქვეყნის ფლაგმანი მუზეუმია, სადაც სინგაპურელი და სხვა სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიელი მხატვრების დაახლოებით 8000 ნამუშევარია წარმოდგენილი. სინგაპურის ხელოვნების მუზეუმი სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის პერსპექტივიდან თანამედროვე ხელოვნებაზეა ორიენტირებული. წითელი წერტილის დიზაინის მუზეუმი აღნიშნავს ყოველდღიური ცხოვრებისთვის განკუთვნილი ნივთების განსაკუთრებულ ხელოვნებასა და დიზაინს, სადაც 50 ქვეყნიდან 1000-ზე მეტ ნივთს მასპინძლობს. ლოტოსის ფორმის ხელოვნებისა და მეცნიერების მუზეუმი მასპინძლობს ტურისტულ გამოფენებს, რომლებიც ხელოვნებას მეცნიერებასთან აერთიანებს. სხვა მსხვილ მუზეუმებს შორისაა აზიური ცივილიზაციების მუზეუმი , პერანაკანის მუზეუმი და ხელოვნების სახლი . ესპლანადა სინგაპურის უდიდესი საშემსრულებლო ხელოვნების ცენტრია. მხოლოდ 2016 წელს ის 5900 უფასო ხელოვნებისა და კულტურის ღონისძიების ადგილი იყო.
სინგაპურის ლიტერატურა, ანუ „SingLit“, წარმოადგენს სინგაპურელების მიერ ძირითადად ქვეყნის ოთხ ოფიციალურ ენაზე დაწერილ ლიტერატურულ ნაწარმოებთა კრებულს: ინგლისურ, მალაიურ, მანდარინულ და ტამილურ ენებზე. სინგაპურში სულ უფრო ხშირად განიხილება, როგორც ერთის ნაცვლად ოთხი ქველიტერატურული ნაწარმოების მქონე. მრავალი მნიშვნელოვანი ნაწარმოები ითარგმნა და წარმოდგენილია გამოცემებში, როგორიცაა ლიტერატურული ჟურნალი Singa , რომელიც გამოიცა 1980-იან და 1990-იან წლებში რედაქტორების, მათ შორის ედვინ ტუმბუს და კო ბაკ სონის , ასევე მრავალენოვან ანთოლოგიებში, როგორიცაა „რიტმები: სინგაპურის ათასწლეულების პოეზიის ანთოლოგია“ (2000), რომელშიც ლექსები სამ-სამჯერ ითარგმნა. არაერთმა სინგაპურელმა მწერალმა, როგორიცაა ტან სვიე ჰიანმა და კუო პაო კუნმა, ერთზე მეტ ენაზე დაწერეს ნაშრომები.
სინგაპურს მრავალფეროვანი მუსიკალური კულტურა აქვს, რომელიც პოპიდან და როკიდან ფოლკსა და კლასიკურამდე მერყეობს. დასავლური კლასიკური მუსიკა მნიშვნელოვან როლს ასრულებს სინგაპურის კულტურულ ცხოვრებაში, სინგაპურის სიმფონიური ორკესტრი (SSO) 1979 წელს დაარსდა. სინგაპურში სხვა აღსანიშნავი დასავლური ორკესტრებია სინგაპურის ეროვნული ახალგაზრდული ორკესტრი და საზოგადოებაზე დაფუძნებული Braddell Heights-ის სიმფონიური ორკესტრი . მრავალი ორკესტრი და ანსამბლი ასევე გვხვდება საშუალო სკოლებსა და უმცროს კოლეჯებში. სხვადასხვა თემს აქვს საკუთარი გამორჩეული ეთნიკური მუსიკალური ტრადიციები: ჩინელები, მალაიზიელები, ინდოელები და ევრაზიელები. მუსიკის ტრადიციული ფორმებითა და სხვადასხვა თანამედროვე მუსიკალური სტილით, სხვადასხვა ფორმის შერწყმა ქვეყნის მუსიკალურ მრავალფეროვნებას განაპირობებს . ქვეყნის ცოცხალი ურბანული მუსიკალური სცენა მას რეგიონში საერთაშორისო წარმოდგენებისა და ფესტივალების ცენტრად აქცევს. სინგაპურის ყველაზე ცნობილი პოპ მომღერლებიდან არიან სტეფანი სანი , ჯეი ჯეი ლინი , ლიანგ ვერნ ფუკი , ტაუფიკ ბატისა და დიკ ლი , რომელიც ცნობილია ეროვნული დღის თემატური სიმღერების შექმნით , მათ შორის Home .
მედია

მთავრობასთან დაკავშირებული კომპანიები სინგაპურში ადგილობრივი მედიის დიდ ნაწილს აკონტროლებენ. MediaCorp სინგაპურში უფასო სატელევიზიო არხებისა და რადიოსადგურების უმეტესობას მართავს . MediaCorp სულ ექვს უფასო სატელევიზიო არხს სთავაზობს. StarHub TV და Singtel TV ასევე გვთავაზობენ IPTV-ს მთელი მსოფლიოდან არხებით. SPH Media Trust , მთავრობასთან მჭიდრო კავშირების მქონე ორგანო, სინგაპურში გაზეთების ინდუსტრიის დიდ ნაწილს აკონტროლებს.
სინგაპურის მედია ინდუსტრია ზოგჯერ კრიტიკის ქარცეცხლში იმყოფებოდა ადამიანის უფლებათა დამცველი ჯგუფების, როგორიცაა Freedom House, მიერ ზედმეტად რეგულირებისა და თავისუფლების ნაკლებობის გამო . ჟურნალისტებს შორის თვითცენზურა საკმაოდ გავრცელებულია. 2023 წელს სინგაპური „რეპორტიორები საზღვრებს გარეშე“ -ს მიერ გამოქვეყნებულ პრესის თავისუფლების ინდექსში 129-ე ადგილზე იყო , წინა წლის 139-ე ადგილზე კი - 129-ე ადგილზე. მედიის განვითარების ორგანო არეგულირებს სინგაპურის მედიას და აცხადებს, რომ აბალანსებს არჩევანის მოთხოვნასა და შეურაცხმყოფელი და მავნე მასალისგან დაცვას. სატელევიზიო სატელიტური ანტენების კერძო საკუთრება აკრძალულია.
სინგაპურში ინტერნეტს უზრუნველყოფენ სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული Singtel , ნაწილობრივ სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული Starhub და M1 Limited , ასევე სხვა ბიზნეს ინტერნეტ სერვისის პროვაიდერები (ISP), რომლებიც 2015 წლის გაზაფხულის მონაცემებით, საცხოვრებელი სახლებისთვის 2 გბიტ/წმ- მდე სიჩქარის მქონე სერვის გეგმებს სთავაზობენ. Equinix (332 მონაწილე) და Singapore Internet Exchange (70 მონაწილე) ინტერნეტის გაცვლის წერტილებია , სადაც ინტერნეტ სერვისის პროვაიდერები და კონტენტის მიწოდების ქსელები სინგაპურის სხვადასხვა ადგილას თავიანთ ქსელებს ( ავტონომიურ სისტემებს ) შორის ინტერნეტ ტრაფიკს ცვლიან. 1980-იანი წლების შუა პერიოდიდან 1990-იან წლებამდე სინგაპურელებს ერთმანეთთან კომუნიკაციისთვის ასევე შეეძლოთ ადგილობრივად დაფუძნებული ვიდეოტექსტური სერვისის, Singapore Teleview-ის გამოყენება. ფრაზა „ინტელექტუალური კუნძული“ 1990-იან წლებში გაჩნდა, რაც კუნძულოვანი ერის ინტერნეტთან ადრეულ ადაპტაციურ ურთიერთობას გულისხმობდა.
2016 წელს სინგაპურში ინტერნეტის დაახლოებით 4.7 მილიონი მომხმარებელი იყო, რაც მოსახლეობის 82.5%-ს შეადგენს. სინგაპურის მთავრობა ინტერნეტის ფართოდ გავრცელებულ ცენზურას არ ახორციელებს, თუმცა, იგი ინახავს ასი ვებსაიტის სიას - ძირითადად პორნოგრაფიულს - რომლებსაც სახლის ინტერნეტზე წვდომას ბლოკავს, როგორც „სინგაპურის საზოგადოების პოზიციის სიმბოლურ განცხადებას ინტერნეტში მავნე და არასასურველი შინაარსის შესახებ“. სინგაპურს მსოფლიოში სმარტფონების გამოყენების ყველაზე მაღალი მაჩვენებელი აქვს Deloitte-ის და Google Consumer Barometer-ის კვლევების მიხედვით - 2014 წელს მოსახლეობის შესაბამისად 89% და 85%. [ 518 ] მობილური ტელეფონის გამოყენების საერთო მაჩვენებელი 100 ადამიანზე 148 მობილური ტელეფონის აბონენტია.
სამზარეულო

სინგაპურის სამზარეულოს მრავალფეროვნება ქვეყანაში სტუმრობის ერთ-ერთ მიზეზად ითვლება, რაც განპირობებულია მოხერხებულობის, მრავალფეროვნების, ხარისხისა და ფასის კომბინაციით. ადგილობრივი საკვები, როგორც წესი, კონკრეტულ ეთნიკურ წარმომავლობას მიეკუთვნება - ჩინელები, მალაიელები და ინდურები; თუმცა, სამზარეულოს მრავალფეროვნება კიდევ უფრო გაიზარდა სხვადასხვა სტილის ჰიბრიდიზაციის გამო (მაგ., პერანაკანური სამზარეულო , ჩინური და მალაიური სამზარეულოს ნაზავი). სავაჭრო ცენტრებში კულტურული დიფუზიის მაგალითს ტრადიციულად მალაიზიელი სავაჭრო დახლები წარმოადგენენ, სადაც ასევე ტამილური საკვები იყიდება. ჰაინანური ქათმის ბრინჯი , რომელიც ჰაინანური კერძის , ვენჩანგის ქათმის , საფუძველზეა შექმნილი , სინგაპურის ეროვნულ კერძად ითვლება.
ქალაქ-სახელმწიფოს აქვს სწრაფად მზარდი კულინარიული სცენა, რომელიც მოიცავს ღია ცის ქვეშ მდებარე სავაჭრო ცენტრებს, კონდიცირებულ კვების ობიექტებს, ყავის მაღაზიებს (ღია ცის ქვეშ მდებარე ათეულობით სავაჭრო დახლით), კაფეებს, სწრაფი კვების ობიექტებს, მარტივ სამზარეულოებს, ყოველდღიურ, ცნობილი ადამიანებისა და მაღალი კლასის რესტორნებს. ასევე იზრდება ღრუბლოვანი სამზარეულოები და საკვების მიტანა, მაცხოვრებლების 70% თვეში ერთხელ მაინც აკეთებს შეკვეთას მიტანის აპლიკაციებიდან. ინტეგრირებულ კურორტებში მდებარეობს მრავალი საერთაშორისო ცნობილი შეფ-მზარეულის რესტორანი . არსებობს რელიგიური დიეტური შეზღუდვები (მუსლიმები არ მიირთმევენ ღორის ხორცს, ხოლო ინდუსები - საქონლის ხორცს), ასევე არსებობს ვეგეტარიანელების მნიშვნელოვანი ჯგუფი. სინგაპურის კულინარიული ფესტივალი , რომელიც სინგაპურის სამზარეულოს აღნიშნავს, ყოველწლიურად ივლისში იმართება.
1980-იან წლებამდე ქუჩის საკვებს ძირითადად ჩინეთიდან, ინდოეთიდან და მალაიზიიდან ჩამოსული ემიგრანტები ყიდდნენ სხვა ემიგრანტებს, რომლებიც ნაცნობ გემოს ეძებდნენ. სინგაპურში ქუჩის საკვები დიდი ხანია ასოცირდება საერთო დასაჯდომი ადგილების მქონე სავაჭრო ცენტრებთან . როგორც წესი, ამ ცენტრებს აქვთ რამდენიმე ათეულიდან ასობით საკვების დახლი, რომელთაგან თითოეული სპეციალიზირებულია ერთ ან რამდენიმე დაკავშირებულ კერძზე. მიუხედავად იმისა, რომ ქუჩის საკვები ბევრ ქვეყანაშია ხელმისაწვდომი, სინგაპურში ტრადიციული ქუჩის საკვების მიმწოდებელი ცენტრალიზებული სავაჭრო ცენტრების მრავალფეროვნება და მასშტაბი უნიკალურია. 2018 წელს ქალაქის ცენტრში და საცხოვრებელ კომპლექსებში 114 სავაჭრო ცენტრი იყო განლაგებული. მათ გარემოს ეროვნული სააგენტო მართავს , რომელიც ასევე აფასებს თითოეულ საკვების დახლს ჰიგიენის თვალსაზრისით. ყველაზე დიდი სავაჭრო ცენტრი მდებარეობს ჩინური კვარტლის კომპლექსის მეორე სართულზე და შეიცავს 200-ზე მეტ დახლს. [ 529 ] კომპლექსში ასევე შეგიძლიათ შეიძინოთ მსოფლიოში ყველაზე იაფი მიშლენის ვარსკვლავიანი კერძი - სოიოს სოუსში მომზადებული ქათმის, ბრინჯის ან ლაფშის თეფში 2 სინგაპურულ დოლარად (1,50 აშშ დოლარი). ქალაქში არსებული ორი ქუჩის საკვების დახლი მსოფლიოში პირველია, რომელსაც მიშლენის ვარსკვლავი მიენიჭა, თითოეულს კი თითო ვარსკვლავი.
სპორტი და დასვენება

1948 წელს ლოიდ ვალბერგმა მონაწილეობა მიიღო 1948 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებში ლონდონში, რამაც იგი პირველი სინგაპურელი გახადა, რომელმაც ოლიმპიურ თამაშებში მიიღო მონაწილეობა . კერძო სპორტული და დასასვენებელი კლუბების განვითარება მე-19 საუკუნის კოლონიურ სინგაპურში დაიწყო, სადაც ამ პერიოდში დაარსდა კლუბები, მათ შორის კრიკეტის კლუბი, სინგაპურის დასასვენებელი კლუბი , სინგაპურის საცურაო კლუბი და ჰოლანდსის კლუბი. ძალოსანი ტან ჰოუ ლიანგი სინგაპურის პირველი ოლიმპიური მედალოსანი იყო, რომელმაც 1960 წლის რომის ოლიმპიურ თამაშებზე ვერცხლის მედალი მოიპოვა . სინგაპურმა 2010 წლის ზაფხულის ახალგაზრდული ოლიმპიური თამაშების პირველ ეტაპს უმასპინძლა , რომელშიც 204 ქვეყნის 3600 სპორტსმენი 26 სპორტის სახეობაში იასპარეზა.
სინგაპურში ყველაზე პოპულარული სპორტის სახეობებია შიდა და წყლის სპორტი. 2016 წლის რიოს ოლიმპიურ თამაშებზე ჯოზეფ სკულინგმა სინგაპურის პირველი ოლიმპიური ოქროს მედალი მოიპოვა, 100 მეტრზე ბატერფლაით ცურვაში 50.39 წამის ახალი ოლიმპიური რეკორდით. სინგაპურელმა მეზღვაურებმა წარმატებას მიაღწიეს საერთაშორისო ასპარეზზე, მათი გუნდი Optimist მსოფლიოში საუკეთესოთა შორის ითვლება. მიუხედავად მისი ზომისა, ქვეყანა სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის თამაშებზე ცურვაში დომინირებდა . მისმა მამაკაცთა წყალბურთის გუნდმა 2017 წელს 27-ედ მოიგო ზღვისპირა თამაშების ოქროს მედალი, რითაც განაგრძო სინგაპურის სპორტის ყველაზე ხანგრძლივი გამარჯვებების სერია. 2024 წლის პარიზის ოლიმპიურ თამაშებზე მაქს მაედერმა სინგაპურის პირველი ოლიმპიური მედალი მოიპოვა იალქნიან ცურვაში , ეროვნულ დღეს მამაკაცთა ფორმულა კაიტზე ბრინჯაოს მედლით . 17 წლის ასაკში ის ასევე იყო სინგაპურის ყველაზე ახალგაზრდა ოლიმპიური მედალოსანი.
სინგაპურის ქალთა მაგიდის ჩოგბურთის გუნდი 2008 წლის პეკინის ოლიმპიურ თამაშებზე ვერცხლის მედალოსანი გახდა . ისინი მსოფლიო ჩემპიონები 2010 წელს გახდნენ, როდესაც რუსეთში გამართულ მსოფლიო გუნდურ ჩემპიონატზე ჩინეთი დაამარცხეს , რითაც ჩინეთის 19-წლიანი გამარჯვებების სერია შეწყვიტეს. [ 541 ] 2021 წელს სინგაპურელმა ლო კინ იუმ „მსოფლიო ჩემპიონის“ სტატუსი მოიპოვა, როდესაც 2021 წლის BWF-ის მამაკაცთა ერთეულთა მსოფლიო ჩემპიონატზე ბადმინტონის ოქროს მედალი მოიპოვა , რაც ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების ბადმინტონის ტურნირებთან ერთად ერთ-ერთი ყველაზე პრესტიჟული ბადმინტონის ტურნირია .
სინგაპურის საფეხბურთო ლიგა, სინგაპურის პრემიერ ლიგა , 1996 წელს დაარსდა, როგორც S. ლიგა და მოიცავს რვა კლუბს, მათ შორის ერთ უცხოურ გუნდს. სინგაპურ სლინგერსი არის ASEAN-ის საკალათბურთო ლიგის ერთ-ერთი პირველი გუნდი , რომელიც 2009 წლის ოქტომბერში დაარსდა. კრანჯის იპოდრომს მართავს სინგაპურის ტურფ კლუბი და კვირაში რამდენიმე შეხვედრას მასპინძლობს, მათ შორის საერთაშორისო რბოლებს - კერძოდ, სინგაპურის ავიახაზების საერთაშორისო თასს .
სინგაპურმა ფორმულა 1-ის მსოფლიო ჩემპიონატის , სინგაპურის გრან პრის , მასპინძლობა მარინა ბეი სტრიტზე 2008 წელს დაიწყო . ეს იყო ფორმულა 1-ის პირველი ღამის რბოლა [ 547 ] და პირველი ფორმულა 1-ის ქუჩის რბოლა აზიაში. [ 548 ] ის ფორმულა 1-ის კალენდარში ხელმომწერ ღონისძიებად ითვლება. [ 549 ] სინგაპურში დაარსდა ONE Championship , შერეული საბრძოლო ხელოვნების (MMA) მთავარი პოპულარიზაცია აზიაში.
იხ. ვიდეო - რა აღმოვაჩინე სინგაპურში: 15 საინტერესო ფაქტი მსოფლიოს უმდიდრეს ქალაქ-სახელმწიფოზე (ცნობის მიღმა 2)