მარშალის გეგმა

                    მარშალის გეგმა

1948 წლის უცხოური დახმარების შესახებ კანონი

                                                                                                                                         

(ინგლ. Marshall Plan), ოფიციალურად ევროპის რეკონსტრუქციის პროგრამა (European Recovery Program - ERP) — აშშ-ის მთავარი პროგრამა მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ევროპის აღმშენებლობისთვის. ინიციატივას სახელი ეწოდა აშშ-ის სახელმწიფო მდივნის ჯორჯ მარშალის პატივსაცემად. გეგმა სახელმწიფო დეპარტამენტის თანამშრომლებმა შეიმუშავეს, ძირითადად კი უილიამ კლეიტონმა და ჯორჯ კენანმა.

                                         1948 წლის საგარეო დახმარების აქტი
ong title აქტი, ხელი შეუწყოს შეერთებული შტატების მსოფლიო მშვიდობას და ზოგადად კეთილდღეობას, ეროვნულ ინტერესს და საგარეო პოლიტიკას, ეკონომიკური, ფინანსური და სხვა ზომების საშუალებით, რომელიც საჭიროა უცხოეთში იმ პირობების შესანარჩუნებლად, რომლებშიც თავისუფალ ინსტიტუტებს შეუძლიათ გადარჩნენ და შეესაბამებოდეს შეერთებული შტატების სიძლიერე და სტაბილურობას.

რეკონსტრუქციის გეგმა დამუშავდა მონაწილე ევროპულ სახელმწიფოთა შეხვედრაზე 1947 წლის ივლისში. შეხვედრაზე საბჭოთა კავშირი და აღმოსავლეთ ევროპის ქვეყნებიც იყვნენ მოწვეული, თუმცა სტალინმა ეს გეგმა საბჭოეთისთვის საშიშროებად მიიჩნია, ამერიკის იმპერიალისტური გეგმა უწოდა და ამგვარად, საბჭოთა ბლოკის ქვეყნები შეხვედრაზე არ დაუშვა. გეგმა ხორციელდებოდა 1947 წლის ივლისიდან დაწყებული ოთხი წლის განმავლობაში. ამ პერიოდში გაღებულ იქნა $13 მილიარდი ამერიკული დოლარის ღირებულების ეკონომიკური და ტექნიკური დახმარება − რაც 2006 წლის კურსით $130 მილიარდი ამერიკული დოლარის ექვივალენტურია (ინფლაციის გათვალისწინებით). ეს თანხა მოხმარდა ევროპის ქვეყნებს, რომლებიც ევროპის ეკონომიკური თანამშრომლობის ორგანიზაციაში გაერთიანდნენ.
                                                      
                                                             ჯორჯ მარშალი

ჯორჯ კატლეტ მარშალი (ინგლ. George Catlett Marshall; დ. 31 დეკემბერი, 1880, იუნიონტაუნი, პენსილვანიის შტატი ― გ. 16 ოქტომბერი, 1959, ვაშინგტონი) — ამერიკელი სამხედრო ლიდერი, თავდაცვის მდივანი (1950-51), სახელმწიფო მდივანი (1947 – 49), სახელი გაითქვა მოკავშირეთა წინამძღოლობით მეორე მსოფლიო ომში და გაწეული წვლილით ომისშემდგომი ევროპის რეკონსტრუქციაში, რომელსაც შემგომში მარშალის გეგმა ეწოდა.

დაიბადა საშუალო შეძლების ოჯახში იუნიონტაუნში, პენსილვანია. განათლება ვირჯინიის სამხედრო ინსტიტუტში მიიღო. სწავლის დასრულების შემდეგ აშშ-ის არმიაში ირიცხება, სადაც არმიის შტაბის უფროსის თანამდებობას აღწევს. არმიაში მსახურობდა განუწყვეტლივ პირველი და მეორე მსოფლიო ომების ჩათვლით, საიდანაც 1945 წელს გადადგა.
                                             
ევროპის მონაწილე ქვეყნები, წითელი სვეტები მიანიშნებს დახმარების საერთო დონეს ქვეყნების მიხედვი

სიტყვით გამოსივლისას ჯორჯ მარშალმა ჰარვარდის უნივერსისტეტში 1947წ-ის 5 ივნის წარადგინა წარადგინდა პროგრამა. 12 ივლის პარიზში შეიკრიბნენ 16 ქვეყანა დასველთ ქვეყნების. სხდომაზე იყო მიწვეული იყო ასევე აღმოსავლეთ ევროპის ქვეყნებიც მაგრამ ამ მიწვევაზე აღმოსავლეთ ქვეყნებმა უარი თქვეს. გარდა სოცილისტური ევროპის ქვეყნებისა მარშალის გეგმაზე უარი თქვა ფინეთმაც. მარშალის გეგმა განხორციელდა 1948წ-ის 4 აპრილსს, როცა აშშ კონგრესმა მიიღო კანონი ,, ეკონომიკური ურთიერთობაზე''  სადაც შესული იყო 4-წ ანი პროგრამა ეკონომიკური დახმარება ევროპისთვის. მთლიანი თანხა მარშალის გეგმის მიხედვით 13 მლრდ დოლარი. ძირითადი თანხები მიიღო ანიგლისმა (2,8 მლრდ) საფრაგენთმა (2,5 მლრდ) იტალია

(1,3 მლრდ) დასავლეთ გერმანიამ (1,3 მლრდ) ჰოლანდიამ (1 მლრდ) ამერიკელების მთავარი პირობა იყო გაძევება კომუნისტების ამ ქვეყნების მთავრობიდან ხელმოწერილი ხელშეკრულებაზე. 1948წ-ს არჩერთ ამ ქვეყნებში კომუნისტები არ იყვნენ.მოგვიანებით მარშალის გეგმაში სევიდა იაპონიაც. და სხვა აღმოსავლეთ ქვეყნებიც.

იხ. ვიდეო - Секретный План Маршала: Как США стали диктаторами мировой экономики | WAS - После Второй мировой войны Европа лежала в руинах - и победившие страны, и побежденные. США, утвердившиеся в статусе мирового лидера, понимали, что решать эту проблему придется им. Как именно решать, знал госсекретарь Джордж Маршалл.

В этом выпуске WAS мы поговорим о плане Маршалла - программе восстановления Европы после войны. Вы узнаете, как, давая гранты на реконструкцию, США помогли не только Европе, но и себе самим, почему от американской помощи отказался СССР, как план устранил “красную угрозу”, и, наконец, почему программу помощи свернули раньше срока. 

After the Second World War, Europe lay in ruins - both the victorious countries and the defeated ones. The United States, having established itself as a world leader, understood that it would be up to them to solve this problem. Secretary of State George Marshall knew exactly how to decide.

In this edition of WAS we will talk about the Marshall Plan - the program for the reconstruction of Europe after the war. You will learn how, by giving grants for reconstruction, the United States helped not only Europe, but also itself, why the USSR refused American assistance, how the plan eliminated the “red threat”, and, finally, why the aid program was terminated ahead of schedule.

შედეგები

ინდუსტრიები, რომლებიც საჭიროებდნენ ინვესტიციებს მათი აღდგენისთვის, მოკლე დროში რესტრუქტურიზაცია განხორციელდა. იმის გამო, რომ ამერიკული აქტივების წილი საკმაოდ მაღალი იყო, ამან გამოიწვია ქვეყნების ეროვნული ეკონომიკური პოლიტიკის ცვლილება და შექმნა წინაპირობები გლობალიზაციის განვითარებისთვის, როგორც ეკონომიკური, ასევე პოლიტიკური (1950 - შექმნა ECSC, 1957 - EEC. ). შედეგად, ევროპის ეკონომიკა ომის შედეგებისგან მოსალოდნელზე სწრაფად გამოჯანმრთელდა - სულ რაღაც 20 წელიწადში.

ევროპის ქვეყნებმა შეძლეს გადაიხადონ საგარეო ვალები, მათ შორის სესხის იჯარით ან რესტიტუციისა და რეპარაციების ფარგლებში.

შესუსტდა კომუნისტების და სსრკ-ის გავლენა.

აღდგა და გაძლიერდა ევროპული საშუალო კლასი, პოლიტიკური სტაბილურობისა და მდგრადი განვითარების გარანტი.

ოცი წლის განმავლობაში დახმარების ქვეყნებმა მიაღწიეს მთელი მოსახლეობის ცხოვრების დონის გაუმჯობესებას.

დიდმა ბრიტანეთმა დაკარგა თავისი ეკონომიკური და პოლიტიკური სტატუსი, როგორც მსოფლიოში პირველი ძალა; მისი ადგილი შეერთებულმა შტატებმა დაიკავა.

დახმარება მიიღეს შემდეგმა ქვეყნებმა:

ავსტრიის დროშა.svg ავსტრია

ბელგიის დროშა (სამოქალაქო).svg ბელგია

გაერთიანებული სამეფოს დროშა (3-5).svg

გერმანიის დროშა.svg დასავლეთ გერმანია

საბერძნეთის დროშა (1822-1978).svg საბერძნეთი

დანიის დროშა.svg დანია

ირლანდიის დროშა.svg ირლანდია

ისლანდიის დროშა.svg ისლანდია

იტალიის დროშა.svg იტალია

ლუქსემბურგის დროშა.svg ლუქსემბურგი

ნიდერლანდების დროშა.svg ნიდერლანდები

ნორვეგიის დროშა.svg ნორვეგია

პორტუგალიის დროშა.svg პორტუგალია

ტრიესტის თავისუფალი ტერიტორია Flag.svg თავისუფალი ტერიტორია ტრიესტი

თურქეთის დროშა.svg Türkiye

საფრანგეთის დროშა.svg საფრანგეთი

შვედეთის დროშა.svg შვედეთი

შვეიცარიის დროშა (Pantone).svg შვეიცარია

მხარდაჭერის შიდა კამპანია

მარშალის გეგმის მიღებამდე და ამოქმედებამდე, პრეზიდენტმა ტრუმენმა და ჯორჯ მარშალმა საზოგადოებრივი აზრის შიდა რეფორმა დაიწყეს ყველა სანაპიროდან სანაპირომდე. ამ კამპანიის მიზანი იყო საზოგადოებრივი აზრის მათ მხარეს გადახრა და რიგითი ადამიანებისთვის მარშალის გეგმის შესახებ ინფორმაციის მიწოდება და მისი საბოლოო მიზნების შესახებ ინფორმაციის მიწოდება. მათ თვეები დახარჯეს ამერიკელების დარწმუნების მცდელობაში, რომ მათი საქმე სამართლიანი იყო და რომ მათ უნდა მიეღოთ უფრო მაღალი გადასახადები, რომლებიც უახლოეს მომავალში დადგებოდა.  დიდმა დეპრესიამ ამერიკელებს სიღარიბის ფსიქოლოგიური და პოლიტიკური შედეგების შესახებ მწვავედ აცნობიერებდა. მიუხედავად იმისა, რომ მარშალის გეგმა მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ გაჭირვებული ქვეყნების მიმართ თანაგრძნობის ან სიმპათიის გამოხატულებად აღიქმება, სავარაუდოდ, სწორედ შიდა კიდევ ერთ დეპრესიაში ჩავარდნის შიშმა აიძულა შეერთებული შტატები დიპლომატიაში ინვესტირება და კიდევ ერთი ეკონომიკური კატასტროფისგან თავის დაღწევა. 

საზოგადოებრივი აზრის მარშალის გეგმის მხარდაჭერისკენ მოტივაციისთვის უხვი პროპაგანდა აღმოჩნდა ძალიან ეფექტური. მხარდაჭერისთვის ეროვნული მასშტაბით გამართული კამპანიის დროს გავრცელდა „მარშალის გეგმის მხარდამჭერი მილიონზე მეტი პუბლიკაცია - ბუკლეტები, ბროშურები, გადაბეჭდილი პუბლიკაციები და ფაქტების ფურცლები“.  ტრუმენისა და მარშალის ძალისხმევა ეფექტური აღმოჩნდა. 1947 წლის ივლისიდან დეკემბრის ჩათვლით ჩატარებული გელაპის გამოკითხვის თანახმად, მარშალის გეგმის შესახებ არმცოდნე ამერიკელების პროცენტული მაჩვენებელი მთელი ქვეყნის მასშტაბით 51%-დან 36%-მდე შემცირდა.  როდესაც მარშალის გეგმა განსახორციელებლად მზად იყო, ამერიკელ საზოგადოებაში საერთო კონსენსუსი იყო, რომ ეს იყო სწორი პოლიტიკა როგორც ამერიკისთვის, ასევე დახმარების მიმღები ქვეყნებისთვის.

აშშ-ის იდეოლოგიის ცვლილება

მეორე მსოფლიო ომის წინა პერიოდში აშშ ძლიერ იზოლაციონისტურ პოზიციას იკავებდა და ბევრმა მარშალის გეგმას აშშ-ის იდეოლოგიის „ეტაპობრივი ეტაპი“ უწოდა. მეორე მსოფლიო ომამდელი და მეორე მსოფლიო ომის შემდგომ პერიოდებში ჩატარებული გამოკითხვების მონაცემების გადახედვით აღმოვაჩენთ, რომ საზოგადოებრივი აზრი იდეოლოგიასთან დაკავშირებით შეიცვალა. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ამერიკელებმა თავიანთი იზოლაციონისტური იდეალები გაცილებით გლობალური ინტერნაციონალისტური იდეოლოგიით შეცვალეს.

გამოკითხვის მონაცემები

1945 წლის აპრილში ჩატარებული ეროვნული საზოგადოებრივი აზრის კვლევის ცენტრის (NORC) გამოკითხვაში ამერიკელების ჯვარედინი ჯგუფი გამოკითხა: „თუ ჩვენი მთავრობა ომის შემდეგ დაახლოებით სამი წლის განმავლობაში გააგრძელებს მეგობრული ქვეყნებისთვის ლენდლიზის მასალების გაგზავნას, რისთვისაც შესაძლოა ანაზღაურება არ მივიღოთ, თქვენი აზრით, ეს ამერიკელების უმეტესობისთვის მეტ სამუშაო ადგილს ნიშნავს თუ ნაკლებს, თუ ეს რაიმე განსხვავებას არ შექმნის?“ 57%-მა განაცხადა, რომ მეტი სამუშაო ადგილი შეიქმნება, 18%-მა კი - უცვლელი; 10%-მა თქვა, რომ ნაკლები. 

1947 წელს კონგრესისთვის რაიმეს შეთავაზებამდე, ტრუმენის ადმინისტრაციამ დიდი ძალისხმევა გასწია საზოგადოებრივი აზრის მარშალის გეგმის ხარჯების სასარგებლოდ მოსაზიდად, დაუკავშირდა რა ბიზნესის, შრომის, ფერმერების, ქალთა და სხვა ინტერესთა ჯგუფების წარმომადგენელ მრავალ ეროვნულ ორგანიზაციას. პოლიტოლოგი რალფ ლევერინგი აღნიშნავს, რომ:

ფართომასშტაბიანი საზოგადოებასთან ურთიერთობის კამპანიების ორგანიზებით და ისეთი კერძო ჯგუფების მხარდაჭერით, როგორიცაა მარშალის გეგმის მოქალაქეთა კომიტეტი , ადმინისტრაციამ ფრთხილად მოიპოვა საზოგადოებრივი და ორპარტიული კონგრესის მხარდაჭერა, სანამ ამ ზომებს კენჭისყრაზე გაიტანდა. ^{[ 146 ]}

1947 წელს საზოგადოებრივი აზრის გამოკითხვები ამერიკელებში მარშალის გეგმისადმი მტკიცე მხარდაჭერას ავლენდა. გარდა ამისა, ინგლისში, საფრანგეთსა და იტალიაში ჩატარებული გელაპის გამოკითხვები 60%-ზე მეტ უმრავლესობას აჩვენებდა.

კრიტიკა

თავისუფალი ბაზრის კრიტიკა

მარშალის გეგმის შეუზღუდავი კრიტიკა არაერთმა ეკონომისტმა გამოთქვა. ვილჰელმ როპკე , რომელმაც გავლენა მოახდინა გერმანიის ეკონომიკის მინისტრ ლუდვიგ ერჰარდზე მისი ეკონომიკური აღდგენის პროგრამის განხორციელებაში , თვლიდა, რომ აღდგენა მიიღწევა ცენტრალური დაგეგმვის გაუქმებით და საბაზრო ეკონომიკის აღდგენით ევროპაში, განსაკუთრებით იმ ქვეყნებში, რომლებმაც უფრო ფაშისტური და კორპორატისტული ეკონომიკური პოლიტიკა მიიღეს . როპკე აკრიტიკებდა მარშალის გეგმას თავისუფალ ბაზარზე გადასვლის შეფერხების გამო, არსებული, წარუმატებელი სისტემების სუბსიდირებით. ერჰარდმა როპკის თეორია პრაქტიკაში გამოიყენა და მოგვიანებით დასავლეთ გერმანიის უდიდეს წარმატებას როპკის გავლენა მიაწერა. 

ჰენრი ჰაზლიტმა გააკრიტიკა მარშალის გეგმა თავის 1947 წლის წიგნში „ გადაარჩენს თუ არა დოლარი მსოფლიოს?“ და ამტკიცებდა, რომ ეკონომიკური აღდგენა ხდება დანაზოგების, კაპიტალის დაგროვებისა და კერძო საწარმოების მეშვეობით და არა დიდი ფულადი სუბსიდიების მეშვეობით. ავსტრიული სკოლის ეკონომისტმა ლუდვიგ ფონ მიზესმა გააკრიტიკა მარშალის გეგმა 1951 წელს და მიაჩნდა, რომ „ამერიკული სუბსიდიები [ევროპის] მთავრობებს საშუალებას აძლევს ნაწილობრივ დამალონ მათ მიერ მიღებული სხვადასხვა სოციალისტური ზომების კატასტროფული შედეგები“. ^{[ 150 ]} ეს ნეოლიბერალური კრიტიკა უგულებელყოფს იმ ფაქტს, რომ 1953 წლის ლონდონის შეთანხმება შეიქმნა ამ განვითარების ხელშეწყობის მიზნით, ფაქტობრივად, გერმანიის განვითარების სუბსიდირებით მისი საგარეო ვალის ნახევრის პატიებით.

თანამედროვე კრიტიკა

მარშალის გეგმის როლი დასავლეთ ევროპის სწრაფ აღდგენაში საკამათოა. ბევრი უარყოფს იმ აზრს, რომ მხოლოდ მან სასწაულებრივად გააცოცხლა ევროპა, რადგან მტკიცებულებები აჩვენებს, რომ ზოგადი აღდგენა უკვე დაწყებული იყო. მარშალის გეგმის გრანტები გაიცემოდა ისეთი ტემპით, რომელიც ნაკადის თვალსაზრისით დიდად მაღალი არ იყო, ვიდრე UNRRA-ს წინა დახმარება და წარმოადგენდა მიმღები ქვეყნების კომბინირებული ეროვნული შემოსავლის 3%-ზე ნაკლებს 1948-1951 წლებში,  რაც მშპ-ს ზრდის მხოლოდ 0.3%-იან ზრდას ნიშნავდა .  გარდა ამისა, არ არსებობს კორელაცია მიღებული დახმარების ოდენობასა და აღდგენის სიჩქარეს შორის: როგორც საფრანგეთმა , ასევე გაერთიანებულმა სამეფომ მეტი დახმარება მიიღეს, მაგრამ დასავლეთ გერმანიამ მნიშვნელოვნად უფრო სწრაფად აღიდგინა თავი. 

მარშალის გეგმის კრიტიკა 1960-იან და 1970-იან წლებში რევიზიონისტული სკოლის ისტორიკოსებს შორის, როგორიცაა ვალტერ ლაფებერი , თვალსაჩინო გახდა. ისინი ამტკიცებდნენ, რომ გეგმა ამერიკული ეკონომიკური იმპერიალიზმი იყო და რომ ეს იყო მცდელობა დასავლეთ ევროპაზე კონტროლის მოპოვებისა, ისევე როგორც საბჭოთა კავშირი ეკონომიკურად აკონტროლებდა აღმოსავლეთ ევროპას კომეკონის მეშვეობით . დასავლეთ გერმანიის ეკონომიკის 1945-1951 წლების მიმოხილვისას, გერმანელმა ანალიტიკოსმა ვერნერ აბელშაუზერმა დაასკვნა, რომ „უცხოური დახმარება არ იყო გადამწყვეტი აღდგენის დაწყების ან მისი გაგრძელებისთვის“. საფრანგეთის, იტალიისა და ბელგიის ეკონომიკური აღდგენა, კოუენის მტკიცებით, აშშ-ს ფულის ნაკადამდე რამდენიმე თვით ადრე დაიწყო. ბელგიამ, ქვეყანამ, რომელიც 1944 წელს განთავისუფლების შემდეგ ყველაზე ადრე და ყველაზე მეტად თავისუფალი ბაზრის ეკონომიკურ პოლიტიკაზე იყო დამოკიდებული, სწრაფი აღდგენა განიცადა და თავიდან აიცილა საბინაო და საკვების მწვავე დეფიციტი, რაც კონტინენტური ევროპის დანარჩენ ნაწილში შეინიშნებოდა. 

ფედერალური სარეზერვო ბანკის ყოფილი აშშ-ის თავმჯდომარე ალან გრინსპენი ევროპის ეკონომიკური აღდგენისთვის ყველაზე დიდ დამსახურებას გერმანიის კანცლერ ლუდვიგ ერჰარდს მიაწერს. გრინსპენი თავის მემუარებში „ტურბულენტობის ხანა“ წერს , რომ ერჰარდის ეკონომიკური პოლიტიკა ომისშემდგომი დასავლეთ ევროპის აღდგენის ყველაზე მნიშვნელოვანი ასპექტი იყო, რომელიც მარშალის გეგმის წვლილსაც კი აჭარბებდა. ის აცხადებს, რომ სწორედ ერჰარდის ეკონომიკური რეგულაციების შემცირებამ შეუწყო ხელი გერმანიის სასწაულებრივ აღდგენას და რომ ამ პოლიტიკამ ასევე შეუწყო ხელი მრავალი სხვა ევროპული ქვეყნის აღდგენას. მისი აღდგენა მიეწერება ტრადიციულ ეკონომიკურ სტიმულებს, როგორიცაა ინვესტიციების ზრდა, რაც განპირობებული იყო მაღალი დანაზოგების მაჩვენებლით და დაბალი გადასახადებით. იაპონიაში აშშ-ის ინვესტიციების დიდი შემოდინება მოხდა კორეის ომის დროს . 

მარშალის გეგმა ახლახანს ხელახლა იქნა ინტერპრეტირებული, როგორც საჯარო პოლიტიკის მიდგომა რთული და მრავალმიზეზიანი პრობლემებისადმი, მრავალდონიანი მმართველობით ინტეგრირებული გადაწყვეტილებების შექმნის ძიებაში. 

პოპულარულ კულტურაში

1953 წლის ესპანური კომედიური ფილმი „ კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება, ბატონო მარშალ!“ ასახავს კასტილიელი სოფლის მოსახლეობას, რომლებიც ემზადებიან ამერიკული ხელისუფლების ვიზიტისთვის და იმედოვნებენ, რომ ისინი თავიანთ სურვილებს შეასრულებენ. როდესაც ამერიკული ავტოკოლონა ჩამოდის, ის სწრაფად გაივლის სოფელს და სოფლის მოსახლეობას თავად უწევს მზადების საფასურის გადახდა. ერთი შეხედვით, ფილმი ანტი- ფრანკოსტული სატირაა, მიუხედავად იმისა, რომ ცენზურის საბჭომ ის ანტიამერიკულ სატირად მიიჩნია

იხ. ვიდეო - The Marshall Plan: Rebuilding Europe In the Shadow of Communism

მომზადება ვოკალში -   პროფესიონალი   მომღერალი   ოპერის სოლისტი    მრავალი    კონკურისის      ლაურეატი მოამზადებს ნებისმერ მსურველს     ვოკალში საოპერო,    კამერული, საესტრადო, ფოლკორში. ხმისა და სუნთქვის დაყენება, გაძლიერება,     დიაპაზონის გაზრდა სათანადო რეპერტუარით,      სწავლების ინტესივობა და მიმართულება განისაზღვრება ინდივიდულურად მასწავლებლის მიერ. ფასი 40ლ. ერთი გაკვეთილი ტ 595 33 01 77,   5977 872 64

ბრიტანეთში სტაჟირებული, სერტირთიფიცირებული ინგლისური ენის სპეციალისტი,  თარგმნა, ინგლისურიდან ქართულში ან პირიქით ტექსტის კორექტირიება,  აკრეფა ვორდში და ინგლისურში ნებისმირი მსურველის მომზადება  ინგლისურში სკოლის მოსწავლეებს, აბიტურიენტებს ან სხვა ნებისმიერ მსურველს სათანადო პროგრამით  FCF , TOEFl, IEFLtS სათანადო  აუდიო თუ ვიდეო მასალის გამოყენებით  ფასი შეთანხმებით ასევე ონლაინ მომსახურება და სწავლა ტ. 591 102 949